.

Συνολικές προβολές σελίδας

Powered by Blogger.

Τελευταίες ειδήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Translate

Google+ Badge

Τελευταιες ειδησεις

ΤΟ ΞΕΣΚΕΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΤΑΛΜΟΥΔ!!!ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΟΣΟ ΒΡΩΜΙΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΒΡΑΙΣΜΟ!!!

Δημοσίευση από Ομάς Ελλήνων Όλυμπος Τηλεόραση on Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016 | 2:26:00 μ.μ.

ΤΟ ΤΑΛΜΟΥΔ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ

Επί χιλιάδες χρόνια οι Εβραίοι απέκρυψαν από τον υπόλοιπο κόσμο τα μυστικά περιεχόμενα των 63 βιβλί­ων, τα οποία αποτελούν το Ταλμούδ, βάσει των οποίων όχι μόνο εκπαιδεύονται οι Εβραίοι Ραββίνοι, αλλά κα­θοδηγείται ολόκληρο το Εβραϊκό Εθνος.
Οι οπαδοί της Ταλμουδικής θρησκείας έθεσαν σαν σκοπό την εξαφάνιση του Χριστιανισμού και των άλλων θρησκειών και την υποταγή ολόκληρου του κόσμου σε μια Νέα Παγκόσμια Κυβέρνηση (Τάξη) και θρησκεία, που θα έχει έδρα τα Ιεροσόλυμα. Η Νέα Παγκόσμια Θρησκεία που σήμερα εμφανίζεται με τον γενικό τίτλο Νέα Εποχή, θα είναι ο Σατανισμός και ο "Θεός" τους ο Εωσφόρος.
Όσοι στο παρελθόν προσπάθησαν να στραφούν ενα­ντίον τους, τελικά καταστράφηκαν, είτε σαν άτομα, είτε σαν έθνη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Τσαρική Ρωσία.
Ο πρώτος άνθρωπος στον κόσμο που έσχισε το πέ­πλο του μυστηρίου, το οποίο κάλυπτε το Ταλμούδ, ήταν ο Αιδεσ. Ι.Β. Προναϊτης, καθηγητής της Θεολογίας και της Αρχαίας Εβραϊκής γλώσσας στην Αυτοκρατορική Εκ­κλησιαστική Ακαδημία της Πετρούπολης της Τσαρικής Ρωσίας.
Ο Ι.Β. Προναϊτης μελέτησε τα 63 βιβλία που αποτε­λούν το Ταλμούδ και τελικά εξέδωσε στα λατινικά το 1893 το συγκλονιστικό βιβλίο "Το Ταλμούδ ξεσκεπάζεται- Οι μυστικές Διδασκαλίες των Ραββίνων περί των Χριστιανών".
Ο Χριστιανικός κόσμος της εποχής εκείνης κατάπλη­κτος πληροφορήθηκε ότι οι διδασκαλίες του Ταλμούδ ή­ταν διδασκαλίες διαφθοράς, ανηθικότητας και μίσους.
Αλλά πριν ακόμη το γεγονός αυτό ξεσκεπασθεί, τα μοναδικά αντίτυπα του βιβλίου του Αιδεσ. Ι.Β. Προναϊτη χάθηκαν ως διά μαγείας απ' όλες τις βιβλιοθήκες του κόσμου, όπου είχαν αποσταλεί. Έτσι ακόμη μια φο­ρά οι Ταλμουδιστές επέβαλαν πληροφοριακή συσκότιση.
Το 1954, όμως, 60 χρόνια μετά τις αποκαλύψεις του Αιδεσ. Ι.Β. Προναϊτη, συνέβει ένα άλλο γεγονός, πολύ μεγαλύτερης σημασίας. Ενας από τους εξέχοντες Ραββίνους της Αμερικής, ο Benjamin H. Freedman, βαθύς γνώστης και Διδάκτωρ του Ταλμούδ, συγχρόνως και οι­κονομικά ισχυρός, ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό, ως νέ­ος Απόστολος Παύλος. Το καταστροφικό όμως για τους Ταλμουδιστές ήταν το γεγονός ότι όχι μόνο έγινε Χρι­στιανός, αλλά και ανέλαβε πύρινο και ατρόμητο αγώνα κατά των οπαδών του Αντίχριστου. Οι Σιωνιστές συνωμό­τες διέθεσαν πολλά εκατομμύρια δολλάρια για τη δολο­φονία και την καταστροφή του έργου του Benjamin Η. Freedman και την ανασκευή των τρομερών του αποκαλύψεων, άνευ όμως αποτελέσματος. Η ανοιχτή επιστολή του προς τον Αρχιραββίνο της Βοστώνης Dr. David Goldstein, LL. D, της 10ης Οκτωβρίου 1954, απετέλε­σαν ένα από τα τρομερότερα κτυπήματα το οποίο δέχθη­κε ο ύπουλος εχθρός της Χριστιανοσύνης.
Οι παρακάτω περικοπές του Ταλμούδ είναι από την ανοιχτή αυτή επιστολή του γενναίου Freedman, για να δούμε με τα ίδια μας τα μάτια το τί γράφουν για τον Χριστό και τους Χριστιανούς οι άνθρωποι του σκότους και του μίσους, οι Ταλμουδιστές-Σιωνιστές.
(α) Το Ταλμούδ περί του Κυρίου Ιησού Χριστού
SANHEDRIN, 67A. Ό Ιησούς αναφέρεται ως υιός του Πανδίρα, στρατιώτου τινός".
• KALLAH, 1B (18B). "Νόθος συλληφθείς κατά την διάρκειαν εμμήνου ροής".
• SANHEDRIN, 67A. Ό κρεμασθείς την εσπέραν του Πάσχα".
• TOLDATH JESCHU. Γέννησις αναφερομένη κατά τον πλέον αισχρόν τρόπον.
• ABHODAH ZARAH 11. "Αναφέρεται ως υιός του Πανδίρα, Ρωμαίου στρατιώτου".
• SCHABBATH XIV. "Και πάλιν αναφέρεται ως υι­ός του Πανδίρα, του Ρωμαίου".
• SCHABBATH 104B. "Ωνομάσθη παράφρων και ου­δείς δίδει προσοχή εις τους παράφρονας".
• SANHEDRIN 43A. "Την εσπέραν του Πάσχα ού­τοι εκρέμασαν τον Ιησούν".
• TOLDOTH JESCHU. Ό Ιούδας και ο Ιησούς συ­νεπλάκησαν εν μέσω ακαθαρσιών".
• SANHEDRIN 103A. Ό υποδείξας την κατάπτωσιν της ηθικής και ο ατιμάσας τον εαυτόν του".
• SANHEDRIN, 107B. "Απεπλάνησεν, διέβρωσεν και κατέστρεμε το Ισραήλ".
• ZOHAR 111 (282). "Απέθανεν ως κτήνος και ετά­φη εις σωρόν ακαθαρσιών κτηνών".
• HILKOTH MELAKHIM. "Προσπάθησε να αποδεί­ξης ότι οι Χριστιανοί σφάλουν λατρεύοντες τον Ιησούν".
• ABHODAH ZARAH, 21A. "Η μνεία καν περί της λατρείας του Ιησού εις τους οίκους ανεπιθύμητος".
• ORACH CHAIIM, 113. "Απόφευγε να παρουσιάζε­σαι ότι τρέφεις σεβασμόν προς τον Ιησούν".
• IORE DEA, 150, 2. "Μην εμφανίζεσαι ότι σέβεσαι τον Ιησούν, έστω και εκ παραδρομής".
• ABHODAH ZARAH (6A). "Η ψευδής διδασκαλία περί λατρείας την πρώτην ημέραν του Σαββάτου". (Κυρι­ακή).
(6) Το Ταλμούδ περί των Χριστιανών
• HILKOTH MAAKHALOTH. "Οι Χριστιανοί είναι ειδωλολάτραι. Μη σχετίζεσθε μετ' αυτών".
• ABHODAH ZARAH (22A). "Μη σχετίζεσθε μετά των ειδωλολατρών, διότι ούτοι κάνουν αιματοχυσίας".
• IORE DEA (153, 2). "Μη συναναστρέφεσθε μετά των Χριστιανών. Χύνουν αίμα αυτοί".
• ABHODAH ZARAH (25B). "Φυλάξου από τους Χριστιανούς, όταν πορεύεσαι εν τη ξένη μετ' αυτών".
• ORACH CHAIIM (20, 2). "Οι Χριστιανοί μεταμφι­έζονται διά να δολοφονούν τους Εβραίους".
• ABHODAH ZARAH (15B). "Ενθυμού, ότι οι Χρι­στιανοί έχουν σεξουαλικές σχέσεις μετά των ζώων".
• ABHODAH ZARAH (22Α). "Υποπτοι είναι οι Χρι­στιανοί της συνουσίας μετά των ζώων".
• SCHABBATH (145B). "Οι Χριστιανοί είναι ακάθαρ­τοι, διότι τρώγουν ακαθαρσίας".
• ABHODAH ZARAH (22B). "Οι Χριστιανοί είναι α­κάθαρτοι, διότι δεν είναι επί του όρους Σινά".
• IORE DEA (198,8). "Καθάρισε τας θήλεις Ιουδαί­ας, τας μολυνθείσας εξ επαφής μετά των Χριστιανών".
• KERITHUTH (6B, σ.78). "Οι Εβραίοι ονομάζο­νται άνθρωποι. Οι Χριστιανοί δεν ονομάζονται άνθρω­ποι".
• ΜΑΚΚΟΤΗ (7Β). "Αθώος δολοφονίας, εφ' όσον ο σκοπός είναι η δολοφονία Χριστιανού".
• ORACH CHAIIM (225, 10). "Οι Χριστιανοί και τα ζώα συναθροίζονται εις ομάδας προς σύγκρισιν".
• MIDRASCH TALPIOTH (225). "Οι Χριστιανοί ε πλάσθησαν, διά να υπηρετούν τους Εβραίους πάντοτε".
• ORACH CHAIIM (57, 6Α). "Πρέπει να λυπάται τους Χριστιανούς περισσότερον από τους ασθενείς χοί­ρους".
• ZOHAR 11 (64Β). "Οι Χριστιανοί ειδωλολάτραι ο­μοιάζουν με τας αγελάδας και τους όνους".
• KETHUBOTH (110B). Ό μάλτης (Δαυίδ) παρομοιά­ζει τους Χριστιανούς με τα ακάθαρτα κτήνη".
• SANHEDRIN (74B) TOS. "Η σεξουαλική συνουσί­α του Χριστιανού είναι ως η του κτήνους".
• KETHUBOTH (3B). "Το σπέρμα του Χριστιανού έ­χει την αυτήν αξίαν με το σπέρμα του κτήνους".
• KIDDUSCHIM (68A). "Οι Χριστιανοί είναι ένας λαός γαϊδάρων".
• ΕΒΕΝ HAERAR (44, 8). "Οι γάμοι μεταξύ των Χριστιανών και Εβραίων άκυροι".
• ZOHAR (11, 64Β). "Αι γεννήσεις των Χριστιανών πρέπει να ελαττωθούν αριθμητικώς".
• ZOHAR (I, 28B). Όι Χριστιανοί ειδωλολάτραι εί­ναι τα τέκνα του όφεως και της Εύας".
• ZOHAR (I, 131A). " Ο ειδωλολατρικός Λαός των Χριστιανών μολύνει τον κόσμον".
• ΕΜΕΚ HAMLELECH (23D). "Αι μη εβραϊκαί ψυχαί προέρχονται από τον θάνατον και την σκιάν του θα­νάτου".
• ZOHAR (I, 46B, 47Α). "Αι ψυχαί των ειδωλολα­τρών έχουν ακάθαρτον θεϊκήν προέλευσιν".
• ROSCH HASCHANACH (17A). "Αι μη εβραϊκοί ψυχαί προέρχονται από τον θάνατον και την σκιάν του θα­νάτου".
• IORE DEA (337, 1). "Αντικαταστήσατε τους νε­κρούς Χριστιανούς, όπως αντικαθιστάτε ψοφήσασαν αγε­λάδα ή γάϊδαρον".
• ΙΕΒΗΑΜΜΟΤΗ (61 Α). Όι Εβραίοι ονομάζονται άνθρωποι, αλλά οι Χριστιανοί δεν ονομάζονται άνθρω-ποι .
• ABHODAH ZARAH (14B). "Απαγορεύεται να πω­λούνται θρησκευτικά έργα εις τους Χριστιανούς".
• ABHODAH ZARAH (78). "Αι Χριστιανικοί Εκκλη-σίαι είναι τόποι ειδωλολατρείας".
• IORE DEA (142, 10). "Πρέπει να ευρίσκεσαι μα­κράν εκκλησιών".
• IORE DEA (142, 15). "Δεν πρέπει να ακούς εκκλη-σιαστικήν μουσικήν ή να ατενίζης είδωλα αυτών".
• IORE DEA (141, 1). "Δεν πρέπει να επανακτίζης καταστραφείσας οικίας πλησίον εκκλησιών".
• HILKOTH ABH. ZAR. (10B). Όι Εβραίοι δεν πρέ­πει να πωλούν θραυσθέντα δισκοπότηρα εις τους Χρι­στιανούς".
• SCHABBATH (116A) TOS. "Τα Ευαγγέλια ονομαζό­μενα τεύχη της ανομίας, είναι αιρετικά βιβλία".
• SCHABBATH (116A). Όι Ταλμουδισταί συμφω­νούν ότι τα βιβλία των Χριστιανών πρέπει να καίγωνται".
• ABHODAH ZARAH (2A). "Αι εορταί των Χριστια­νών ωνομάσθησαν ημέραι συμφοράς".
• ABHODAH ZARAH (78C). "Αι Χριστιανικοί εορ­ταί είναι καταφρονημένοι ημέραι, μάταιαι και πονηραί".
• ABHODAH ZARAH (6A). "Απαγορεύεται να τηρή τις την Χριστιανικήν ημέραν των Χριστουγέννων".
• HILKOTH AKUM (CH. IX.). "Απαγορεύεται να ε-ορτάζη τις το Πάσχα και τα Χριστούγεννα".
• GLULLIN (91Β). "Οι Εβραίοι έχουν αξιοπρέπειαν, την οποίαν ούτε ο άγγελος δύναται να έχη".
• SANHEDRIN (58B). "Το να κτυπήση τις Εβραίον είναι ως να ραπίση το πρόσωπον του Θεού.
• CHAGIGAH (15B). Ό Εβραίος να θεωρείται κα­λός παρ' όλας τας αμαρτίας, τας οποίας διαπράττει".
• GITTIM (62A). "Εβραίε, μείνε μακράν των Χριστι­ανικών οίκων κατά τας εορτάς".
• IORE DEA (148.10). "Εβραίε, εσύ δεν πρέπει να ανταποδίδης τον χαιρετισμόν του Χριστιανού. Χαιρέτα λοιπόν πρώτος".
• CHOSCHEN HAM. (26, 1). Ό Εβραίος δεν πρέ­πει να προσφεύγη εις Χριστιανόν Δικαστήν ή Χριστιανικούς Νόμους".
• CVOSCHEN HAM. (34, 19). "Οι Χριστιανοί ή οι υπηρέται δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μάρτυ-ρες .
• IORE DEA (112, 1). "Απόφευγε να συντρώγης με­τά των Χριστιανών, διότι αυτό δημιουργεί οικειότητα".
• ABHOTAH ZARAH (35B). "Μην πίνης γάλα εξ α-γελάδος, την οποίαν αρμέγουν οι Χριστιανοί".
• IORE DEA (178, 1). "Ουδέποτε να μιμήσθε τας συ­νήθειας των Χριστιανών, ούτε καν προς το κτένισμα της κόμης".
• ABHODAH ZARAH (72B). Ό οίνος, τον οποίον ήγγισε Χριστιανός, πρέπει να χύνεται".
• IORE DEA (120, 1). "Πιάτα, αγορασθέντα από τους Χριστιανούς, πρέπει να πλυθούν καλώς".
• ABHODAH ZARAH (2A). "Επί τρεις ημέρας προ των Χριστιανικών εορτών να αποφεύγης τους πάντας".
• ABHODAH ZARAH (78C). "Αι εορταί των οπαδών του Ιησού να θεωρούνται ως ειδωλολατρικοί".
• IORE DEA (189.1). "Να αποφεύγης αντικείμενα τα οποία χρησιμοποιούνται υπό των Χριστιανών, διά τας δημιουργίας των".
• ABHODAH ZARAH (14B). "Απαγορεύεται να πωλούνται εις τους Χριστιανούς αντικείμενα, διά θρησκευ­τικάς των τελετάς".
• IORE DEA (151, 1). "Μη πωλείς ύδωρ εις τους Χριστιανούς, διά βάπτισιν".
• ABHODAH ZARAH (2A, Τ). "Μην εμπορεύεσαι μετά των Χριστιανών, κατά τας ημέρας των εορτών των".
• ABHODAH ZARAH (1, 2). "Τώρα επιτρέπεται να εμπορεύεσαι μετά των Χριστιανών κατά τας τοιαύτας η­μέρας".
• ABHODAH ZARAH (2A, Τ). "Να εμπορεύεσαι με­τά των Χριστιανών, διότι αυτοί έχουν χρήματα, διά να πληρώνουν".
• IORE DEA (148, 5). "Εάν ο Χριστιανός δεν είναι πιστός, τότε δύνασαι να του αποστείλης δώρα".
• HILKOTH AKUM (IX, 2). "Να αποστείλης δώρα εις τους Χριστιανούς, μόνον εάν αυτοί είναι άθρησκοι".
• IORE DEA (81, 7 HA). "Αι Χριστιανοί τροφοί πρέ­πει να αποφεύγονται, διότι αύται είναι ακάθαρτοι".
• IORE DEA (153, 1, Η). "Αι Χριστιανοί τροφοί θα οδηγήσουν τα τέκνα προς αίρεσιν".
• IORE DEA (155, 1). "Να αποφεύγης Χριστιανούς ιατρούς, οι οποίοι δεν είναι πολύ γνωστοί εις τους γεί­τονας".
• PEASCHIM (25A). "Να αποφεύγης ιατρικήν βοήθειαν από τους ειδωλολάτρας, δηλαδή τους Χριστια­νούς".
• IORE DEA (156, 1). "Να αποφεύγης Χριστιανούς κουρείς, εκτός εάν παρίσταται Εβραίος".
• ABHODAH ZARAH (26A). "Να αποφεύγης Χριστι­ανούς μαίας ως επικίνδυνους, όταν μένουσι μόναι".
• ZOHAR (1, 25Β). "Εκείνοι, οι οποίοι κάνουν κα­λό εις τους Χριστιανούς, ουδέποτε θα αναστηθούν".
• HILKOTH ARUM (X, 6). "Βοήθησε τους πένητας Χριστιανούς, εάν αυτό θα προαγάγη την ειρήνη".
• IORE DEA (148, 12Η). "Aπόκρυψε το μίσος κατά των Χριστιανών, κατά τας εορτάς των".
• ABHODAH ZARAH (20A). "Ουδέποτε να επαινής τους Χριστιανούς, παρά μόνον όταν τούτο δεν δύναται να γίνη πιστευτόν, ως αληθές".
• IORE DEA (151, 14). "Δεν επιτρέπεται να επαινής τους Χριστιανούς, διότι τούτο τους προσδίδει δόξαν".
• HILKOTH AKUM (V 12). "Να αναφέρης σχετικός περικοπάς των Αγίων Γραφών, ίνα αποφεύγης να αναφέ­ρης το όνομα του Θεού των Χριστιανών".
• IORE DEA (146, 15). "Να αναφέρεσαι εις τα Χρι­στιανικά σκεύη με καταφρόνησιν".
• IORE DEA (147, 5). "Να χλευάζης τα Χριστιανικά εκκλησιαστικά σκεύη, έστω και αν δεν έχης επιθυμίαν προς τούτο".
• HILKOTH AKUM (Χ, 5). "Ουδέν δώρον εις τους Χριστιανούς. Δώρα όμως εις τους αποστάτας (του Χρι­στιανισμού)".
• IORE DEA (151, 11). "Απαγορεύονται τα δώρα προς τους Χριστιανούς, διότι αυτά ενισχύουν την φιλίαν.
• IORE DEA (334, 43). "Εξορία δι' εκείνον τον Εβραίον, ο οποίος θα πωλήση αγρέπαυλιν εις Χριστιανον
• IORE DEA (154, 2). "Απαγορεύεται να διδάξη τις επάγγελμα εις Χριστιανόν".
• BABHA BATHRA (54BA). "Η Χριστιανική περιου­σία ανήκει εις πρώτον άτομον, το οποίον τυχόν ήθελε ζητήση αυτήν".
• CHOSCHEN HAM (183, 7). "Κράτησε εκείνο, το οποίον ο Χριστιανός εκ λάθους σου επλήρωσε επί πλέ-
ον
• CHOSCHEN HAM (226, 1). Ό Εβραίος δύναται να κρατήση απολεσθέν υπό Χριστιανού και ανευρεθέν υπό Εβραίου".
• BABHA KAMA (113B). "Επιτρέπεται να εξαπατά τις τους Χριστιανούς".
• CHOSCHEN HAM (183, 7). "Οι Εβραίοι πρέπει να διαμοιράζωνται εκείνο, το οποίον εισέπραξαν επί πλέον από Χριστιανούς".
• CHOSCHEN HAM (156, 5).Όι Εβραίοι δεν πρέ­πει να αποσπούν πελάτας Χριστιανούς από άλλους Ε­βραίους".
• IORE DEA (157, 2Η). "Επιτρέπεται να εξαπατάς τους Χριστιανούς, οι οποίοι πιστεύουν εις το Χριστιανικόν δόγμα".
• ABHORAH ZARAH (54A). "Τοκογλυφία δύναται να εφαρμοσθή επί Χριστιανών ή αποστατών".
• IORE DEA (159, 1). "Η τοκογλυφία επιτρέπεται τώ­ρα, διά οιανδήποτε αιτίαν εις βάρος των Χριστιανών".
• BABHA KAMA (113B). "Το όνομα του Θεού δεν βεβηλώνεται, όταν το χρησιμοποιή τις διά να εξαπάτη­ση τους Χριστιανούς".
• KALLAH (1Β,σ.18). "Εβραίος δύναται να ψευδορ-κίση με καθαράν την συνείδησιν".
• SCHABBBOUTH HAG. (6D). Ό Εβραίος δύναται να ορκισδή ψευδώς, χρησιμοποιών λέξεις υπεκφυγής".
• ZOHAR (I, 160A). "Οι Εβραίοι πρέπει πάντοτε να προσπαδούν να εξαπατούν τους Χριστιανούς".
• IORE DEA (158, 1). "Μη θεραπεύεις Χριστιανούς, εκτός εάν αυτό δημιουργή εχδρούς".
• ORACH CAHIIM (330, 2). "Μη βοηθάς κατά την γέννησιν τέκνων των Χριστιανών κατά το Σάββατο".
• CHOSCHEN ΗΑΝ (425, 5). "Μόνο εάν πιστεύη εις το Τοράχ, άλλως μη παρεμπόδισης τον θάνατόν του".
• IORE DEA (158, 1). "Ούτε οι Χριστιανοί, ούτε οι εχθροί δεν πρέπει να διασώζωνται".
• CHOSCHEN HAM (388, 10). "Ένας κατάσκοπος δύναται να φονευθή πριν καν ομολογήση.
• ABHODAH ZARAH (26B). "Οι αποστάται δέον να ρίπτωνται εις φρέατα και ουχί να διασώζωνται".
• CHOSCHEN HAM (388, 15). "Φονεύσατε εκεί­νους, οι οποίοι έδωσαν τα χρήματα των Ισραηλιτών εις Χριστιανούς".
• SANHEDRIN (59A). Ό κατασκοπεύων τον Εβραϊ-κόν Νόμον δέον να τιμωρήται διά δανάτου".
• HILKOTH AKUM (Χ, 2). Όι βαπτισθέντες Εβραί­οι δέον να θανατώνονται".
• IORE DEA (158, 2) HAG. "Φονεύσατε τους αρνη-σιθρήσκους, τους στραφέντας προς το Χριστιανικόν δόγμα".
• CHOSCHEN HAM (425, 5). "Εκείνοι οι οποίοι δεν πιστεύουν εις τον Τοράχ, δέον να φονευθούν".
• HILKOTH TECH (11, 8). Όι Χριστιανοί και οι άλλοι αρνούνται τον "Νόμον του Τοράχ".
• ZOHAR (11, 25Α). Όι Χριστιανοί πρέπει να κατάστραφούν, ως ειδωλολάτραι".
• ZOHAR (11, 19Α). Η αιχμαλωσία των Εβραίων τε­λειώνει όταν αποθνήσκουν οι Χριστιανοί Πρίγκηπες".
• ZOHAR (1, 219Β). Όι Πρίγκηπες των Χριστιανών είναι ειδωλολάτραι και πρέπει να αποθάνουν).
• OBADIAM. "Όταν καταστραφή η Ρώμη, το Ισ­ραήλ θα αναστηθή".
• ABHODAH ZARAH (26Β)Τ. Όι καλλίτεροι των Γκόϊμ (Χριστιανών) πρέπει να φονεύωνται.
• SEPHER OR ISRAEL (177B). "Εάν Εβραίος φο-νεύση Χριστιανόν, δεν διαπράττει έγκλημα.
• IALKUM SIMONI (245C). "Η αιματοχυσία αίμα­τος ασεβών είναι προσφορά θυσίας εις τον Θεόν".
• ZOHAR (11, 43Α). "Η εξολόθρευσις των Χριστια­νών είναι μία αναγκαία θυσία".
• ZOHAR (L, 38B, 39Α). "Υψηλή θέσις εις τους ου­ρανούς δι' εκείνους, οι οποίοι φονεύουν ειδωλολάτρας".
• HILKOTH AKUM (Χ, 1). "Μη κάνεις συμφωνίας και μην επιδεικνύης κανέναν οίκτον προς τους Χριστια­νούς".
• HILKOTH AKUM (Χ, 1). "Είτε απότρεψον αυτούς από τα είδωλα των ή φόνευσον αυτούς".
• HILKOTH AKUM (X, 7). "Μην επιτρέψης εις τους ειδωλολάτρας να παραμείνουν εκεί, όπου οι Εβραίοι εί­ναι ισχυροί".
• CHOSCHEN HAM (338, 16). "Συνεισφέρατε όλοι, διά τα έξοδα δολοφονίας προδότου".
• PESACHIM (49B). "Ουδεμία ανάγκη προσευχών, καθ' όν χρόνον αποκεφαλίζετε το Σάββατον".
• SCHABBATH (118A). "Προσευχαί διά την σωτηρί-αν από την τιμωρίαν του ερχομένου Μεσσία".
Πολλοί διερωτώνται γιατί οι Σιωνιστές-Ταλμουδι-στές είναι άρπαγες, κλέφτες, αλαζόνες, ύπουλοι και ψεύ-τες! Αυτά τα "προτερήματα" τα οφείλουν στις διδασκαλί­ες του Ταλμούδ. Θα παρατεθούν ορισμένες περικοπές για να βγάλουν οι αναγνώστες μόνοι τους τα συμπερά­σματα.
(1) "Η Βίβλος ομοιάζει με το νερό, η Μισνά με κρα­σί,η δε Γκεμάρα με αρωματικό κρασί. Όπως ο κόσμος δεν μπορεί να υπάρξη χωρίς νερό, κρασί και κρασί α­ρωματικό, έτσι δεν μπορεί να υπάρξη χωρίς την Βίβλο, την Μισνά και την Γκεμάρα. Η Παλαιά Διαθήκη ομοιά­ζει με άλας, η Μισνά με πιπέρι και η Γκεμάρα με ευω­διά, ο δε κόσμος δεν μπορεί να υπάρξη άνευ αυτών!" (MASECH, SEPHARIM, FOLIO 13, Β).
(2) Ό μελετών την Βίβλον κάνει έργον καλόν αλλά ίσως και μη καλόν, ο μελετών την Μισνά πράττει έρ­γον καλόν διά το οποίον θα ανταμειφθή, αυτός δε ο ο­ποίος μελετά την Γκεμάρα διαπράττει το μέγιστον κα­λόν" (ΒΑΒΑΜΕΖΑ FOLIO 33, Ο).
(3) "Εάν ο άνθρωπος θα κάνη χρήσιν αποφθέγματος από την Βίβλον αντί του Ταλμούδ, αυτός δεν θα δει ευ-τυχίαν" (CHAG, FOLIO 10, Β).
(4) Όι λόγοι του Ταλμούδ είναι περισσότερον γλυ­κείς από τους λόγους της Βίβλου" (TALMOUD DE JE­RUSALEM, BERACHOTH, PEREK Ι).
(5) "Αι παραβάσεις του Ταλμούδ είναι σοβαρώτεραι παρά οι παραβάσεις της Βίβλου" (SANHEDRIN, FOLIO 88 β). (6) "Δεν πρέπει κανείς να έχη επικοινωνί­α μ' αυτούς οι οποίοι κρατούν εις χείρας την Βίβλον α­ντί του Ταλμούδ" (SEPHER CAD HA KEMACH, FO­LIO 74, C, 4).
(7) "Υιέ μου, δίδε περισσοτέραν προσοχήν εις τους λόγους των ραββίνων παρά εις τους λόγους της (Παλαι­άς) Διαθήκης!" (Κείμενον ERUBIN, FOLIO 21 β, CF, Κείμενον GITTIN, FOLIO 59 β).
(8) Ό αναγιγνώσκων την Βίβλον χωρίς την Μισνά και την Γκεμάρα ομοιάζει τον άνθρωπον, ο οποίος δεν έχει Θεόν!" (SEPHER CHAFARI ZEDEK, FOLIO 9).
(9) "Εμείς αναγνωρίζομεν ότι αναμφιβόλως το Ταλ­μούδ υπερέχει της Βίβλου του Μωϋσέως (Εβραϊκά Αρ­χεία, 1867, τόμος 25, σελίς 15 ο).
(10) "Όποιος δεν εκτελεί τας εντολάς του Ραββίνου, είναι άξιος θανάτου" (Κείμενον ERUBIN, FOLIO 21, β).
(11) "Πρέπει να ενθυμήται κανείς, ότι οι λόγοι των Ραββίνων είναι γλυκύτεροι από τους λόγους των προφη­τών" (SEPHER CAPHTHORU· PERACH 1590, FO­LIO 121).
(12) "Αι συνήθεις ομιλίαι των ραββίνων πρέπει να τι­μώνται εις το πλήρες κείμενον της Βίβλου" (MIDRACH MISCLE, FOLIO 1).
(13) "Όποιος αντιλέγει εις τον Ραββίνον του, φιλονι-κεί μαζύ του ή αγανακτεί εναντίον του, αυτό αντίκειται εις το μεγαλείον του Θεού και φιλονικεί μαζύ του και αγανακτεί εναντίον του" (Κείμενον SANHERDIN, FO­LIO 110, α).
(14) "Τα λόγια των Ραββίνων είναι λόγια Θεού ζώ­ντος!" (BACHAIAD PENT FOLIO 201, COL.4).
(15) Ό φόβος ενώπιον του Ραββίνου είναι ο φόβος ενώπιον του Θεού!" (I AD. CHAZ HILCH, TALMUD, THORA, PEREK 5, 1)
(16) "Εάν ο ραββίνος σου λέγη ότι το δεξί σου χέρι είναι αριστερό και το αριστερό σου δεξί, πρέπει να πι-στέψης τα λόγια του!" (AD. DEUTER., XVII, 11).
(17) "Οι αποθανόντες ραββίνοι καλούνται εις τους ουρανούς διό να διδάξουν τους εκλεκτούς" (AD PENT., PAR 28 FOLIO 129, COL.3)
(18) "Επειδή ο κάθε λόγος των Ραββίνων είναι θεί­ος, πράξε αυτό το οποίον σε συμβουλεύει η καρδιά σου, αναλόγως της δυνατότητος της πραγματοποιήσεως" (Κεί­μενον CHULIN, FOLIO 34, Β).
(19) "Επιτρέπεται να αμαρτάνης, εφόσον η αμαρτία σου μένει κρυφή!" (Κείμενον CHAG, FOLIO 16 και Κείμενον KIDDUCHIN, FOLIO 40-α).


• Το 1181 στην πρωτεύουσα της Αγλίας, το Λονδίνο, Εβραίοι έσφαξαν παιδί Χριστιανών ονόματι Ροδβέρτον (Rodbert), σε οίκημα κοντά στην Εκκλησία του Αγίου Εδμόνδου όπου και ετάφη το λείψανο του μάρτυρος. Από αυτή την εποχή και μετά, το αίμα των ανθρωποθυσιών με δράστες τους Ταλμουδιστές αναπηδά σ' όλη την Ευρώπη. • Το 1225, στο Μόναχο, με άφθονο Εβραϊκό χρυσό πείθεται κάποια γυναίκα να κλέψει το παιδί του γείτονα της και να το παραδώσει στους Εβραίους. Το παιδί θα νατώθηκε με φρικώδη βασανιστήρια, αφού του αφαίρε- σαν όλο του το αίμα με έντομα και βελόνες. Το αίμα του βρέφους χρησιμοποιήθηκε στις Ταλμουδικές τελετές. Αλλά δεν αρκέσθηκαν μόνο σ' αυτό, πείθουν και πάλι την ίδια γυναίκα να κλέψει και το άλλο παιδί του δύ- στυχου πατέρα, από τον οποίο είχαν αρπάξει ήδη το πρώτο. Ευτυχώς όμως η γυναίκα συλλαμβάνεται επ' αυ- τοφώρω από τον ίδιο, και παραδόθηκε στις δικαστικές αρχές, όπου ομολόγησε τα πάντα. 140 Εβραίοι συλλαμ βάνονται και αφού απεδείχθει η ενοχή τους, θανατώθη καν δια πυρός. • To 1236, στην Φούλδη της Γερμανίας, κοντά σ' ένα μύλο, οι Εβραίοι θυσιάζουν 3 παιδιά Χριστιανών για να τους πάρουν το αίμα. Το έγκλημα όμως απεκαλύφθει και πολλοί Εβραίοι λυντσαρίσθηκαν από τον αγανακτισμένο λαό, ενώ άλλοι με δικαστική απόφαση θανατώθηκαν διά πυρός. • Το 1249, στη Νορβίχη, οι Εβραίοι απήγαγαν παιδί γι α να το Θυσιάσουν. Συνελήφθησαν και στο δικαστήριο απεδείχθηκαν ένοχοι. Για τιμωρία δέθηκαν στις ουρές 4 αλόγων και αφού σύρθηκαν στους δρόμους της πόλης, απαγχονίσθηκαν. • Στις 2 Απριλίου του 1279, νέα ανθρωποθυσία δια πράττεται από Εβραίους στο Λονδίνο. Οι πιο επιφανείς Εβραίοι του Λονδίνου απεδείχθησαν αυτουργοί και κατα δικάσθηκαν να δεθούν στις ουρές ατίθασων αλόγων, τα δε πτώματα τους να εκτεθούν σε κοινή θέα. • Το 1303, στο Βιτζέν της Θουριγγίας, παραμονές του Πάσχα, οι Εβραίοι άρπαξαν τον μικρό μαθητή Κονράδα, γιο ενός στρατιώτη, και αφού τον κατέκοψαν και άνοι ξαν όλες τις φλέβες για να του αφαιρέσουν το αίμα, έ ριξαν το πτώμα του σε ένα αμπέλι. Το πτώμα του παιδιού ανακαλύφθηκε και οι δράστες αναγνωρίσθηκαν από τον τρόπο του θανάτου. Οι συστρατιώτες του πατέρα του κα- τακρεουργηθέντος παιδιού οργισμένοι εξόρμησαν από το στρατόπεδο τους με επικεφαλής τον Φρειδερίκο, γιο του ηγεμόνα της Θουριγγίας, και επέπεσαν στους Εβραίους μαζί με αγανακτισμένους πολίτες. Πολλοί Εβραίοι τότε θανατώθηκαν εξαιτίας αυτής της εξέγερσης (Πηγή: Adde Henri Desportes -La Mystere du Sang. Livr.I). • Οι Εβραίοι αδελφοί Ααρών και Ανσέλμ, βοηθούμε νοι από ακόμη έναν Εβραίο λεγόμενο Μωυσή, αποπλα νούν παιδί Χριστιανών, τον Λουδοβίκο Βαμβρούκ (Louis Vam-Bruck), και το παρασύρουν σε απομακρυ σμένο μέρος της πόλης όπου το θανατώνουν με φρικια στικά βασανιστήρια, εκριζώνοντας του ακόμη και τα γεν νητικά όργανα, φρικαλεότητα που συναντάται συχνά στις Ταλμουδικές εκτελέσεις. Μετά το κακούργημα τους και οι τρεις, εγκαταλείψαντες το πτώμα του θύματος, πήγαν σε συμπόσιο για διασκέδαση. Η πράξη τους απεκαλύ- φθει και οι τρεις καταδικάσθηκαν σε θάνατο. (Πηγή: Ada Sancta 3 vol p.978). • Ο Εβραίος Εμμανουήλ, που μετεστράφει στον Χρι στιανισμό, κατήγγειλε την φρικώδη ανθρωποθυσία που διεπράχθει από τους Εβραίους της Σαβώννης (Savone) στην οποία υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας, γευθείς μάλιστα και ο ίδιος από το αίμα σφαγιασθέντος βρέφους Χριστι ανών γονέων. Να πώς τα περιγράφει ο ιστορικός Αλφόνσο Σπίνας (Alphonse Spina). Ό νεόφυτος Εμμανουήλ μου ανακοίνωσε — γράφει ο παραπάνω ιστορικός — ότι κάποια ημέρα του 1452 ο πατέρας του τον οδήγησε σε κάποιο υπόγειο ενός Εβραϊκού σπιτιού της Σαβώννης, στην οποία βρήκαν συγκεντρωμένους άλλους 7 ομοθρήσκους τους. Όλοι υποσχέθηκαν με όρκο να μην αποκαλύψουν ποτέ σε κανέναν ό,τι θα έκαναν εκείνη την ώρα μέχρι θανάτου. Μετά τον όρκο αυτό, ένας από αυτούς έφερε από παρακείμενο διαχώρισμα διετές Χριστιανικό βρέφος, το οποίο εγύμνωσαν και το τοποθέτησαν σε δοχείο ούτως ώστε να συλλέγουν το αίμα του. Έπειτα, 4 από τους παρευρισκόμενους, άρχισαν πρώτοι το απαίσιο έργο της αν-δρωποθυσίας. Ο ένας κρατούσε τεντωμένο το δεξί χέρι του αθώου βρέφους και ο άλλος το αριστερό, ο τρίτος εκράτη υψω-μένο το κεφάλι του βρέφους, ώστε να σχηματίζεται έτσι σταυρός, ο δε τέταρτος έβαλε στουπιά στο στόμα του δυστυχισμένου πλάσματος, για να εμποδίζει τις κραυγές του. Κατόπιν, όλοι πήραν μακριά και αιχμηρά σιδερένια όργανα και άρχισαν να κατατρυπούν το σώμα του βρέφους σε όλες τις κατευθύνσεις, ιδίως όμως γύρω από την καρδιακή χώρα. Το αίμα έτρεχε από παντού μέσα στο σκεύος. Το φρικώδες αυτό θέαμα με κατατρόμαξε τόσο -λέει ο Εμμανουήλ — που με εγκατέλειψαν οι δυνάμεις μου και μόλις που μπόρεσα να αποσυρθώ και να πέσω στο πιο σκοτεινό μέρος του υπογείου καλύπτοντας τα μάτια μου ώστε να μη βλέπω πια. Μετά από λίγο, ήρθε ο πατέρας μου και με σήκωσε και με ανάγκασε να ορκιστώ και πάλι ότι δεν θα αποκαλύψω σε κανέναν τα όσα είδα. Έπειτα με κολάκευσε και με χάϊδεψε και με έφερε κοντά στους άλλους, όπου δεν είδα παρά το πτώμα του βρέφους διαμελισμένο, τα δε τεμάχια αυτά τα έριξαν μετά από λίγο στον απόπατο του σπιτιού. Μετά την εξαφάνιση του πτώματος, αφού καθάρισαν και έκοψαν σε μικρά κομμάτια διάφορα φρούτα, μήλα, καρύδια, αμύγδαλα, σύκα κ.λπ., τα εβύθισαν μέσα στο σκεύος με το αίμα. Από το βδελυρό και φρικώδες αυτό γεύμα, όλοι έφαγαν χωρίς να εξαιρεθώ κι εγώ, πιεσθείς γι' αυτό. Τόσο πολύ αηδίασα, ώστε για δύο μέρες είχα εμετούς και επί πολύ χρόνο αποστρεφόμουν κάθε ζωϊκή τροφή". (Πηγή: Alphonse Spina - De bello judoerum lib III consid 7).

ΛΙΝΟΣ-Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΥΡΑΣ!!!

Δημοσίευση από Ομάς Ελλήνων Όλυμπος Τηλεόραση on Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016 | 5:10:00 μ.μ.

Κατά τον Απολλόδωρο ήταν αδελφός του Ορφέα, τον οποίο σκότωσε ο Ηρακλής, όταν τον τιμώρησε την ώρα της διδασκαλίας της λύρας. Ο Λίνος αναφέρεται ως εφευρέτης της τρίχορδης λύρας, μιας νέας χορδής ( λιχανός), ως επίσης του άσματος, του ρυθμού και γενικά της μουσικής, ακόμη δε της ποίησης και τέλος « παντοίας σοφίας».

Ο Λίνος (αρχ. Λῖνος) είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, γνωστός για τις μουσικές του ικανότητες και φερόμενος ως εφευρέτης της μελωδίας και του ρυθμού. Αναφέρεται ως τέκνο του Οίαγρου ή του θεού Απόλλωνα και της Μούσας Καλλιόπης (εναλλακτικά αναφέρεται και η Τερψιχόρη), ενώ αδελφός του υπήρξε ο Ορφέας, στον οποίο δίδαξε μουσική και λύρα. Ο Λίνος δίδαξε και τον Ηρακλή, ο οποίος τον σκότωσε, οργισμένος για τις επικρίσεις του δασκάλου του.

Σε άλλες πηγές ο Λίνος αναφέρεται ως υιός του Απόλλωνα και της Ψαμάθης, η οποία ήταν κόρη του Βασιλέα του Άργους Κροτώπου. Φοβούμενη τον πατέρα της, η Ψαμάθη εγκατέλειψε το παιδί της, το οποίο βρέθηκε και κατασπαράχθηκε από τσοπανόσκυλα. Ο Απόλλωνας για να εκδικηθεί τον άδικο χαμό του υιού του έστειλε στους Αργείτες την Ποινή, η οποία άρπαζε τα παιδιά από τις μανάδες τους. Ο Κόροιβος ο Φρύγας αντιμετώπισε την Ποινή, προκαλώντας την οργή του θεού, ο οποίος έσπειρε την πανώλη, κάτι που οδήγησε την πόλη του Άργους στην καταστροφή της. Ο Λίνος μπορεί επίσης να αναφέρεται στο είδος θρηνωδίας της αρχαιοελληνικής μουσικής, πιθανότατα με αναφορά στο μυθολογικό πρόσωπο.

Ο Λίνος
Ο Λίνος ήταν ένας πολύ όμορφος νέος που πέθανε πρόωρα και καθημερινά τον θρηνούσαν οι 
Μούσες. Οι εκδοχές για την γενεαλογία του είναι διάφορες. Κατά τον Απολλόδωρο ήταν γιος της Μούσας Ουρανίας ή της Τερψιχόρης ή της Ευτέρπης και του Οιάγρου. Ο Παυσανίας (Θ 29.6) θεωρεί ως πατέρα του τον γιό του Ποσειδώνα, Αμφίμαρο. 

Η άλλη εκδοχή δέχεται ότι πως ήταν γιος της Νύμφης Ψαμάθης και του Απόλλωνα. Η μητέρα του, επειδή φοβήθηκε την οργή του πατέρα της Κρότωπα, τον εγκατέλειψε και τον κατασπάραξαν τα άγρια σκυλιά. Όταν ο Κρότωπας – βασιλιάς του Άργους – έμαθε το αμάρτημα της κόρης του, την έθαψε ζωντανή. Ο Απόλλων, για εκδίκηση, έστειλε αρχικά κατά του Άργους ένα τέρας, την Ποινή, το οποίο άρπαζε τα παιδιά από την αγκαλιά των Αργειτισσών. Αργότερα, όταν η Ποινή σκοτώθηκε από κάποιο Αργείο ήρωα, έστειλε λιμό απ’ τον οποίο πέθαιναν οι Αργείοι αδιακρίτως ηλικίας. Σύμφωνα με το χρησμό που τους δόθηκε, ο Απόλλωνας σταμάτησε το λιμό, αλλά οι Αργείοι τελούσαν κάθε χρόνο το μήνα Αρνείο, γιορτή στην οποία θυσίαζαν αρνιά, σκότωναν τα σκυλιά που τυχόν συναντούσαν στο δρόμο και οι γυναίκες θρηνούσαν την τύχη του Λίνου με το θλιβερό τραγούδι, το Αίλινον, που ονομάστηκε έτσι από την θρηνώδη προσφώνηση « Αϊ Λίνε» με την οποία άρχιζε και τελείωνε η επωδός του. Η γιορτή αυτή λεγόταν Αρνηίς ή Κυνοφόντις. 

Μορφή μουσικού με λύρα /κιθάρα από ελληνικό σπάραγμα αγγείου της πρωτογεωμετρικής περιόδου

Τρίχορδη  ελληνική λύρα σε νόμισμα 
Ο Λίνος ήταν ο μεγαλύτερος μουσικός της εποχής του και σκοτώθηκε από τον πατέρα του Απόλλωνα, γιατί θέλησε να εξισωθεί στο τραγούδι με τον θεό. Υπάρχει όμως και η γνώμη, ότι ολόκληρος ο μύθος του Λίνου πλέχτηκε γύρω από το Αίλινον, το πανάρχαιο τραγούδι, το οποίο κατά τον Αριστοφάνη τον Βυζάντιο (παρ. Αθην.XIV 619) δεν ήταν μόνο θρήνος αλλά και ύμνος που αναφέρεται και από τον Όμηρο ( Ιλιάδα Σ 570) και τον Ησίοδο ( αποσπασμ. 211,212) ενώ στην πραγματικότητα ο Λίνος ήταν φιλόσοφος και γραμματικός, αν και δεν σώθηκε κανένα από τα έργα του. 

Μεταγενέστεροι συγγραφείς αμφισβητούν την όλη συγγραφική του δραστηριότητα. Μια άλλη παράδοση τον φέρει ως δάσκαλο του Ηρακλή στη μουσική. Κατά τον Απολλόδωρο ήταν αδελφός του Ορφέα, τον οποίο σκότωσε ο Ηρακλής, όταν τον τιμώρησε την ώρα της διδασκαλίας της λύρας. 

Ελληνικό, πρωτογεωμετρικής περιόδου αγαλματίδιο με τρίχορδη κιθάρα/λύρα
Ο Λίνος αναφέρεται ως εφευρέτης της τρίχορδης λύρας, μιας νέας χορδής ( λιχανός), ως επίσης του άσματος, του ρυθμού και γενικά της μουσικής, ακόμη δε της ποίησης και τέλος « παντοίας σοφίας». Κατά τον Πλούταρχο ήταν σύγχρονος του Αμφίονα και συνθέτης θρήνων, κατά δε τον Πλίνιο αναφέρεται ως εφευρέτης της κιθαρωδίας. Τον τάφο του Λίνου τον έδειχναν σε διάφορα μέρη όπως στο Άργος, στην Πιερία, στον Ελικώνα, στη Θήβα, στην Εύβοια και στην Χαλκίδα.

Ελληνικό Πωτογεωμετρικης περιόδου μπρούτζινο αγαλματίδιο με τρίχορδη κιθάρα/λύρα

Ο Ερμής κατασκευάζει την τρίχορδη  Λύρα
Ο Λίνος, λένε, δίδαξε το αλφάβητο στον Ηρακλή κι ότι είναι ο πρώτος που έφερε το αλφάβητο στην Ελλάδα. Γι’ αυτόν τον Λίνο γνώριζαν όλοι, ότι αυτός, ένας γιος του Απόλλωνα ή της Μούσας Ουρανίας ( Ευριπίδης, Ικέτιδες) πέθανε από βίαιο θάνατο κι ότι όλοι οι τραγουδιστές κι οι λυράρηδες σε κάθε συμπόσιο και κάθε χορό τον μοιρολογούσαν.

 Μια άλλη διήγηση έλεγε ότι τον σκότωσε ο Κάδμος γιατί ήθελε να είναι ο πρώτος που θα έφερνε στους Έλληνες την γραφή.




- ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ 
 Πηγές -Αναφορές Γεώργιος Βασ. Σιέττος, «Τα Ορφικά Μυστήρια», Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα, 1993.
Αργειακή βιβλιοθήκη Αρχείο Αρχαιογνώμωνα classics.mit.edu/Plato/symposium.html classics.mit.edu/Apollonius/argon.1.i.html pseudo-Apollodorus, Bibliotheke i. 3, § 2 ; Pausanias i. 43. § 7,787-ii 19. § 7 ; Eustathius on Homer, §1164 Planetary names "Linus" – mlahanas.de Apollod. 2.4.9 iodorus Siculus, The Library of History 68 Iliad xviii. 570-72. Hamilton, Edith (1998). Mythology. Back Bay. p. 497. ISBN 0-316-34151-7.

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

Η ΥΠΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ!!!

«Στην Υπατία, που στην λάμψη σου, στα λόγια σου, κλίνω γόνυ και υψώνω το βλέμμα μου, προς τον έναστρο ουρανό του πνεύματός σου. Γιατί προς τον ουρανό τοξεύει η πράξη σου, προς τον ουρανό οδηγεί των λόγων σου η ομορφιά, θεϊκή Υπατία. Ω! Συ των πνευματικών επιστημών υπέρλαμπρο αστέρι». 
Παλλαδάς 

Η Υπατία γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 370 μ.Χ. Σπουδαία φιλόσοφος, μαθηματικός κι αστρονόμος, κόρη του μαθηματικού και φιλοσόφου Θέωνος της Αλεξανδρείας. Απ’ τον πατέρα της η Υπατία έλαβε εξαιρετική μόρφωση, την οποία ανέπτυξε σε τέτοιο βαθμό, ώστε τελικά τον ξεπέρασε! Θεωρείται η πρώτη γυναίκα επιστήμονας, που δίδαξε δημόσια υψηλή θετική διανόηση! 

Υπήρξε μία μεγάλη νεοπλατωνική φιλόσοφος, που με την πολύπλευρη προσωπικότητά της και την επιστημονική της κατάρτιση, είχε κερδίσει την εκτίμηση και τον σεβασμό του λαού της Αλεξανδρείας. Οι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι ήταν ασκητικοί ακολουθώντας τις αρχές του Πυθαγόρα, που δίδασκε, πως η σοφία επιτυγχάνεται μέσω της αποχής. Η Υπατία τηρούσε πιστά αυτές τις αρχές, χωρίς ν’ απαιτεί ποτέ το ίδιο από τους μαθητές της! Η φήμη της εξαπλώθηκε γρήγορα κι απ’ όλα τα μέρη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, άρχισαν να έρχονται στην Αλεξάνδρεια για να σπουδάσουν φιλοσοφία. Η διδασκαλία της ήταν χαρισματική! Η ομορφιά της έτερπε τους οφθαλμούς και τα λόγια της αιχμαλώτιζαν τα ώτα.

Μεταξύ των μαθητών της υπήρξαν πολλοί Χριστιανοί, ένας εκ των οποίων ήταν κι ο Συνέσιος ο Κυρηναίος, που αργότερα έγινε επίσκοπος Πτολεμαίδος. Ο Συνέσιος έγραψε στην Υπατία πολλές επιστολές, που έχουν διατηρηθεί, εκφράζοντας τον θαυμασμό και τον σεβασμό του, για τις διδακτικές κι επιστημονικές ικανότητες της Υπατίας.

Τον 4ο αιώνα οι αυτοκράτορες, με μοναδική εξαίρεση τον Ιουλιανό, προσπάθησαν να επιβάλουν τον Χριστιανισμό, σαν κυρίαρχη θρησκεία στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Έτσι ήρθαν σε σύγκρουση με τις υπόλοιπες θρησκευτικές και φιλοσοφικές τάσεις που υπήρχαν στο Ρωμαϊκό κράτος. Ο νεοπλατωνισμός δε, αποτελούσε τον μεγαλύτερο εχθρό του Χριστιανισμού. Οι αυτοκράτορες, με μια σειρά διατάξεων άρχισαν να περιορίζουν τις ελευθερίες λατρείας των Εθνικών, να κλείνουν τα ιερά, ν’ απαγορεύουν τις θυσίες και ν’ αρπάζουν τις περιουσίες τους. Προς το τέλος μάλιστα του 4ου αιώνα, οι ναοί άρχισαν να καταστρέφονται κι η Εθνική λατρεία τέθηκε υπό διωγμόν! Τα θύματα του διωγμού ήταν πάρα πολλά! 

Το 412 μ.Χ ο Κύριλλος έγινε Επίσκοπος της Αλεξανδρείας. Έπαρχος της Αλεξανδρείας ήταν ο Ορέστης. Ο Κύριλλος κι ο Ορέστης ήταν πολιτικοί ανταγωνιστές. Ο ένας εκπροσωπούσε την εκκλησία κι ο άλλος το κράτος, που πάλευαν για την επικράτηση τους και τον έλεγχο των μαζών. Η Υπατία ήταν φίλη του Ορέστη κι αυτό, μαζί με την προκατάληψη των Χριστιανών, για τις φιλοσοφικές απόψεις της, ήταν αρκετό για να κινήσει την οργή του Κυρίλλου! Ο Κύριλλος λοιπόν, ο οποίος αργότερα αγιοποιήθηκε για το “ζήλο” του, την κατηγόρησε, πως ασκούσε μαύρη μαγεία! Η κατηγορία για μαύρη μαγεία, εκείνη την εποχή ήταν μια προσφιλής κι αποτελεσματική μέθοδος εξόντωσης των εχθρών των Χριστιανών! 

Το 415, ενώ η Υπατία επέστρεφε στο σπίτι της, από ένα περίπατο, μια ομάδα Χριστιανών Παραβολάνων (ομάδα νεαρών που λειτουργούσαν ως στρατιωτικό σώμα του Πατριάρχη) της επετέθηκε! Την έσυραν στην εκκλησία Καισάρειον κι εκεί ξέσκισαν τα ρούχα της και κομμάτιασαν το σώμα της με όστρακα. Οι τοίχοι της εκκλησίας βάφτηκαν κόκκινοι, απ’ το αθώο αίμα της Υπατίας! Το μένος τους δεν σταμάτησε εκεί! Έσυραν τα κομμάτια της σ’ όλη την πόλη και τα κάψανε στην πυρά έξω από την Αλεξάνδρεια, μαζί με τα γραπτά της, στην θέση Κίναρο. 

Ο Ορέστης ζήτησε απ’ τη Ρώμη να ξεκινήσουν έρευνες, για την δολοφονία της Υπατίας. Οι έρευνες αναβλήθηκαν πολλές φορές, γιατί δεν βρέθηκαν μάρτυρες!! Τελικά ο Κύριλλος ισχυρίσθηκε, πως η Υπατία ήταν ζωντανή και ζούσε στην Αθήνα. Μαζί με την Υπατία δολοφονήθηκε κι ο Ελληνικός κλασσικός Πολιτισμός, γιατί η Υπατία ενσάρκωνε το περήφανο πνεύμα του, την ομορφιά του, την λάμψη του! Και ξεκίνησε ο σκοταδισμός του Χριστιανικού Μεσαίωνα. 

Η Υπατία έγραψε σχόλια για την Αριθμητική του Διοφάντους, επίσης για τον Αστρονομικό Κανόνα του Πτολεμαίου και για τις Κωνικές Τομές του Απολλώνιου της Πέργας. Κανένα έργο της δεν έχει διασωθεί ολοκληρωμένο! 


Ο μαρτυρικός θάνατος της Υπατίας, συμβολίζει τον αργό μαρτυρικό θάνατο του Ελληνικού Πνεύματος στην Ελλάδα του σήμερα, που ο σκοταδισμός κι ο μισελληνισμός κυριαρχούν. Η θυσία της, φωτεινός φάρος κάθε Ελληνικής Ψυχής ας μας δώσει την δύναμη ν’ αντισταθούμε και να παλέψουμε για να λάμψει ξανά το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΩΣ στην χώρα των Θεών και των Θρύλλων…  

A.X. 

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ
 

Copyright © 2011. Όλυμπος Εφημερίδα - All Rights Reserved