.

Συνολικές προβολές σελίδας

Powered by Blogger.

Τελευταίες ειδήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Translate

Google+ Badge

Τελευταιες ειδησεις

ΑΓΙΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ-Ο ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ!!!

Δημοσίευση από Ομάς Ελλήνων Όλυμπος Τηλεόραση on Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016 | 12:43:00 π.μ.


1-Shinoyama, Kishin "Mishima as St Sebastian" (1966). Photograph. 
.
Την ιδιόμορφη προσωπικότητα του Γιούκιο Μισίμα του γνωστότερου στην Δύση Ιάπωνα συγγραφέα, την ήξερα από την ομώνυμη ταινία του Paul Schrader (1985) και μου είχε κάνει εντύπωση αυτός ο ετερόκλητος συνδυασμός στο ίδιο άτομο ομοφυλοφιλίας, στρατιωτικής πειθαρχίας και λογοτεχνικής σταδιοδρομίας , δυτικής παιδείας αλλά και αντίστοιχης προσήλωσης στον ιαπωνικό τρόπο ζωής σε σημείο να τελειώσει την ζωή του με χαρακίρι και αποκεφαλισμό από τον εραστή του.
Εντύπωση όμως μου έκανε αυτό που διάβασα στο ΒΗΜΑ:
Ο ερωτισμός του Γιούκιο Μισίμα είχε μια βίαιη και άρρωστη πλευρά: του άρεσε η πρόσμειξη εικόνων θανάτου, βίας, αίματος και σεξ. Δεν είναι τυχαίο, όπως αναφέρει ο ίδιος, ότι αυνανίστηκε πρώτη φορά κοιτάζοντας τον Αγιο Σεβαστιανό, ζωγραφισμένο από τον Γκουίντο Ρένι. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα πόζαρε για έναν φωτογράφο και ο ίδιος ως Άγιος Σεβαστιανός. (φωτογ 1)
2-Reni, Guido (1575-1642) "St Sebastian”. Pinacoteca Capitolina (Roma, Italy). Oil on canvas, cm128x98.
3-Reni, Guido (1575-1642)St Sebastian" (1617-1619). Museo del Prado (Madrid, Spain). Oil on canvas, 170x 133 cm.
.
Οπότε άρχισα να ψάχνω στο ιντερνέτ για τον πίνακα του Ρένι βρέθηκα μπροστά σε 8 (!) πίνακες του ίδιου ζωγράφου με το ίδιο θέμα στις δύο βασικές παραλλαγές που εμφανίζονται στους πίνακες 2 και 3.
Δυστυχώς δεν έμαθα με ποιόν πίνακα ακριβώς μαλακιζόταν ο Μισίμα αλλά ελπίζω πως ποιο επίμονοι ερευνητές από μένα ,πιθανώς στο μέλλον ,θα μας λύσουν την απορία!
Πάντως τελικά βρέθηκα να χαζεύω τους ατελείωτους πίνακες που υπάρχουν για τον Άγιο Σεβαστιανό και να διαβάζω για το πώς έχει γίνει η συσχέτιση του Σεβαστιανού με την ομοφυλοφιλία. (οι λεζάντες στους πίνακες είναι από εκεί)
Αλλά ας πούμε αρχικά δυο λόγια για τον Σεβαστιανό.
Γεννήθηκε στα Μεδιόλανα της Ιταλίας, το 250 με 256 μ.Χ. Οι γονείς του ήσαν χριστιανοί και προύχοντες και έτσι είλκυσε την εύνοια του αυτοκράτορα Καρίνου, που γρήγορα τον ανέδειξε σαν στρατιωτικό. Ακολούθως , ο Διοκλητιανός τον έκανε αρχηγό του πρώτου συντάγματος των πραιτοριανών. Ο Σεβαστιανός βοηθούσε στις ανάγκες της Ρωμαϊκής Εκκλησίας και γι' αυτό συγχρόνως και ο πάπας Γάιος του απένειμε τον τίτλο του υπερασπιστή της Εκκλησίας. Όταν όμως άρχισαν το 283 οι διωγμοί κατά των χριστιανών, συνελήφθη μια ομάδα χριστιανών και Σεβαστιανός, έχοντας πάρει σοβαρά τον ρόλο του υπερασπιστή της εκκλησίας ,προκειμένου να τους εμψυχώσει την ώρα που αυτοί δικάζονταν, προς γενική κατάπληξη όλων δήλωσε ότι είναι χριστιανός. Ο Διοκλητιανός, όπως ήταν αναμενόμενο, το θεώρησε αυτό ως προδοσία και διέταξε το θάνατό του. Τον έδεσαν λοιπόν σε ένα δέντρο και άρχισαν την σκοποβολή με αποτέλεσμα να πέσει κάτω, τρυπημένος στο στήθος από βέλος.
Το σώμα του το παρέλαβε η αγία Ειρήνη της Ρώμης ,(κατ΄ άλλους μια χήρα, η Λουκίνα) η οποία όμως διαπίστωσε ότι ανέπνεε ακόμα και αφού τον περιποιήθηκε, μετά από λίγες ήμερες ο Σεβαστιανός ανέκτησε την υγεία του.(φωτ 4)
4-Marco Antonio Bassetti St. Sebastian Tended by St. Irene(c. 1620)
.
Αλλά αυτός εκεί, σώνει και καλά να αγιάσει.
Επεδίωξε και συνάντησε το Διοκλητιανό και του έκανε παρατηρήσεις για τη σκληρότητά του !
Αυτό είχε σαν φυσικό επακόλουθο ο Διοκλητιανός να διατάξει να τον μαστιγώσουν μέχρι θανάτου, το μαστίγιο αποδείχτηκε πιο αποτελεσματικό από τα βέλη, και ο Σεβαστιανός κατάφερε επιτέλους να αγιάσει και να αποτελεί πλέον ένα μόνιμο και διαχρονικό μοντέλο για τους ζωγράφους.
Η πρώτη απεικόνιση του Σεβαστιανού υπάρχει σε ένα ψηφιδωτό στην Basilica of Sant'Apollinare Nuovo (Ravenna, Italy) και χρονολογείται μεταξύ 527 και 565.(φωτ 5)
Σε αυτή την απεικόνιση ο άγιος εμφανίζεται με χιτώνα και κάποιας ηλικίας.
5-Anonymous (VI cent) "St Sebastian" (between 527 and 565). Basilica di Sant'Apollinare Nuovo, Ravenna (Italy). Mosaic. This is probably the earliest representation of St Sebastian. It is antecedent to the mosaic in San Pietro in Vincoli credited in the Catholic Encyclopedia (1908) as the the earliest mosaic picture of the saint.
.
Με την αναγέννηση όμως τα πράγματα άλλαξαν.
Οι ζωγράφοι βρήκαν την ευκαιρία να απεικονίσουν το ανθρώπινο σώμα γυμνό ζωγραφίζοντας θέματα από την μυθολογία και την εκκλησιαστική ιστορία.
Έκτοτε λοιπόν σε όλη την εικονογραφία ο Σεβαστιανός απεικονίζεται σαν ένας αθλητικός νεαρός, γυμνός, με ένα μόνο πανί να κρύβει τα αχαμνά του και σε πολλές φορές με μία αμφίφυλη εικόνα όπως πχ αυτή του Remi που ερέθισε τον Μισίμα.
Οι εικόνα αυτή, ενός ανύπανδρου χαριτωμένου νεαρού που έρχεται σε ρήξη με το κατεστημένο υποφέροντας δεμένος σε ένα δέντρο, μαζί με το συμβολισμό των βελών που διεισδύουν στο κορμί του, ενώ η έκφραση του προσώπου του φαίνεται να συνδυάζει την ερωτική έκσταση με τον πόνο, δημιούργησε στους ομοφυλόφιλους την αίσθηση ότι ήταν ένα άτομο σαν και αυτούς.
6- Bellini, Giovanni (1430-1516) Christopher and St Sebastian. 
7-Botticelli, Sandro (1445-1510) "Saint Sebastian" (1474). Gemδldegalerie, Staatliche Museen, Berlin (Germany). Tempera
8-Holbein, Hans the Elder (1465-1524) "Altar of St Sebastian" (1516). Alte Pinakothek, Mόnchen (Germany).
9-Mantegna, Andrea (1431-1506) "St Sebastian" (c. 1459). Kunsthistorisches Museum (Vienna, Austria).
10-Leonardo da Vinci (1452-1519)Saint Sebastian Standing in Three-Quarter View Tied to a Tree". Hamburger Kunsthalle, Hamburg (Germany). Recto, pen and dark brown ink over leadpoint; 174x63 mm maximum.
11-Greco, Domenicos Theotokopoulos detto el (1545-1614) "St Sebastian”(1585-85). Chβteau de Gourdon (Alpes-Maritimes, France). From the church of Illescas, Toledo- 
12-Greco, "St Sebastian” (1580). Sacristνa de la Catedral de Palencia (Spain). Oil on canvas. 192x148 cm.
13-Greco"St Sebastian" (1610-14). Museo del Prado (Madrid, Spain). Oil on canvas. 115x85 cm. 
14-Greco "St Sebastian” (c. 1600). Private collection. Oil on canvas.
15-Perugino, Pietro Vannucci detto il (1448-1523) "St Sebastian" (c. 1490-1500). Musιe du Louvre (Paris, France). Dipinto su tavola (176x116 cm).
16-Rubens, Pieter Pauwel (1577-1640) "St Sebastian" (c. 1618). Gemδldegalerie, Staatliche Museen, Berlin (Germany).
17-Tiziano Vecellio (1490-1576) "St Sebastian". Nasjonalgalleriet (Oslo, Norway).
18-Veronese, Paolo Caliari detto il (1528-1588) Martydom of St Sebastian" (1565). Church of St Sebastian (Venice, Italy).
19-van Dyck, Anton (1599-1641) Preparations for the martyrdom of St Sebastian" (c. 1615-1616). Musιe du Louvre (Paris, France).
.
Ταυτόχρονα με τους ζωγράφους, η ιστορία του ενέπνευσε γκέι συγγραφείς όπως ο Τόμας Μαν, ο Τενεσί Γουίλιαμς, ο Ζαν Κοκτώ, ο Όσκαρ Γουάιλντ και ο Μαρσέλ Προυστ.
Ο Oscar Wilde,όταν ήταν εξορία στην Γαλλία πήρε το ψευδώνυμο "Sebastian Melmoth" και περιέγραψε τον Σεβαστιανό σαν "a lovely brown boy with crisp, clustering hair and red lips".
Ο Thomas Mann στον λόγο του όταν αποδέχτηκε το βραβείο Nobel το 1929, είπε πως :Η χάρις του θεού που υποφέρει ,αυτός είναι ο ηρωισμός που συμβολίζεται από τον Άγιο Σεβαστιανό. Η εικόνα μπορεί να είναι τολμηρή, αλλά μπαίνω στον πειρασμό για να απαιτήσω αυτόν τον ηρωισμό για το γερμανικό μυαλό και τη γερμανική τέχνη.»Χαρακτηριστική είναι επίσης η περιγραφή του νεκρού σώματος του Σεβαστιανού από το συγγραφέα Μανουήλ Τασούλα στο ομώνυμο βιβλίο του: "Εκείνο το υπέροχο, το εφηβικό, που εκπέμπει και διαχέει μαρμαρυγές αγιότητας, αλλά και ηδυπάθειας και κρυφού ερωτισμού. Ο Άγιος Σεβαστιανός του Χριστιανισμού, μοιάζει με τον τραυματισμένο Άδωνη της μυθολογίας".Από την Αναγέννηση και μετά, ο άγιος Σεβαστιανός απεικονίζεται ως πρότυπο του νεανικού Απολλώνιου γυμνού (Άδωνις), με εμφανές το ανδρόγυνο στοιχείο.
Το 1911 ανέβηκε για πρώτη φορά στο παρισινό Θέατρο του Chatelet Το μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού με κείμενο του Ντ’Αννούντσιο, με μουσική επένδυση από τον Ντεμπυσσύ και με πρωταγωνίστρια την όμορφη ρωσίδα χορεύτρια Ίντα Ρουμπινστάιν στον ομώνυμο ρόλο και με «οριεντάλ» ατμόσφαιρα στα σκηνικά και τα κοστούμια .
Ο Σεβαστιανός αντιμετωπίζει τον θάνατο άφοβα. «Πεθαίνω για να ξαναγεννηθώ στην αθανασία» αναφωνεί, ενώ προτρέπει τους τοξοβόλους με το πασίγνωστο, «αυτός που πιο βαθιά με πληγώνει, πιο βαθιά με αγαπά».
Το έργο με μια γυναίκα στην ερμηνεία ενός ανδρικού ρόλου ήταν ένα τολμηρό εκλεκτικό αμάλγαμα ορχηστρικής μουσικής, δραματικής ερμηνείας και χορού.
Στην σύγχρονη εποχή οι καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν την απεικόνιση του Σεβαστιανού σε πλήθος πινάκων, σε αρκετούς δε με ξεκάθαρη και σαφή πλέον την ομοφυλόφιλη διάσταση.
20-Schiele, Egon "Self-portrait as St Sebastian" (1915). Historisches Museum des Stadt Wien, Vienna. Encre de chine et couleurs couvrantes, 67x50cm. 
21-Haring, Keith (1958-1990)"St Sebastian" (1984). Poster 28x43 cm. 
22-Heidelbach, Nikolaus "St Sebastian". Dal libro 'Einige Maenner' (1988). 
23-Morandi, Mattia "San buco".
24-Colstee, Peter (1960-) "Illustration 3 (1992). Author's collection. Oil on canvas, 60x100 cm. Made after a text-part from the film 'Mishima' (1985).
25-Courmes, Alfred (1898–1993) "St Sebastian" (1934). Musιe national d'art moderne, Centre Georges Pompidou (Paris, France). Huile sur toile marouflιe sur isorel, 165x59 cm.
26-de Carlo, Tony "El Protector de SIDA". Silverleaf and Acrylic on Canvas, 48" x 60".

27,27a-Tsarouchis, Iannis (1910-1989) "St Sebastian".


28-Kφnig, Ralf (1960-) "Das Martyrium des Hl. Sebastian" (1986). Ralf Kφnig, "Comics, Cartoons, Critzeleien," Janssen Verlag, 1988. Black ink sketch.
.
Το 1976 ο γκέι σκηνοθέτης Ντέρεκ Τζάρμαν γυρίζει την ταινία "Σεβαστιανός" όπου ο πανέμορφος πρωταγωνιστής τιμωρείται από τον ανώτερό του Σεβήρο που τον βιάζει και τον εκτελεί όταν αρνείται τον έρωτά του.
29-Sebastiane poster
.
Από την εικόνα του Σεβαστιανού εμπνεύστηκαν οι REM το βιντεοκλιπ του Losing my Religion.
Εκτός από τον Μισίμα,που φωτογραφήθηκε ως Σεβαστιανός, αρκετοί άλλοι έκαναν το ίδιο ή χρησιμοποίησαν την φωτογραφία σαν μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης ή ακόμα και διαφήμισης.
30-Kupffer, Elisΰr von (1872-1942) "Elisar von Kupffer as St Sebastian". Photo.
31-Pierre et Gilles "Sιbastien de la Mer" (1994). Private collection, Buenos Aires. Painted. Photograph, 109x88 cm. Model Laurent Combes, costume: Tomah. 
32-Witkin, Joel-Peter "Queer Saint" (1999). Photo.
33-Anonymous "Image from an advertising campaign for the beer Rodenbach" (2005). Photo.
34-Le Quernec, Alain "Poster for the Comitι National Contre le Tabagisme" (1991).
.
Εντυπωσιακή δε είναι η παρακάτω επεξεργασμένη φωτογραφία, που δεν αναγράφεται η προέλευση της, που παρουσιάζει τον Σεβαστιανό στο βάθος ενώ ταυτόχρονα ένας νέος άνδρας καθώς πνίγεται με σχοινί εκσπερματίζει.
35-kinrod
.
Αυτός ο συνδυασμός πνιγμονής και εκσπερμάτισης βασίζεται στο γεγονός ότι σε θανάτους από απαγχονισμό έχουν παρατηρήσει ότι το πτώμα εμφανίζει εκροή σπέρματος.
Αυτή η παρατήρηση έχει δημιουργήσει από παλιά την ψευδή εντύπωση ότι ο πνιγμός προσφέρει ηδονή. Βάσει λοιπόν αυτής της πίστης μερικοί έφτιαξαν ολόκληρους μηχανισμούς για να προκαλούν στον εαυτό τους αίσθημα πνιγμονής την ώρα που αυνανίζονταν. Στην ιατροδικαστική αναφέρονται περιπτώσεις ατόμων που βρέθηκαν νεκροί με τέτοιους μηχανισμούς που όμως δεν λειτούργησαν σωστά .
Όλοι αυτοί προφανώς παρά το ότι είχαν δύο κεφάλια το επάνω τους δεν λειτούργησε και αυτό σωστά!
Τέλος η εικόνα του Σεβαστιανού, που είναι πασίγνωστη στον Δυτικό κόσμο, έφτασε να χρησιμοποιείται και σε εξώφυλλα δίσκων, γκέι περιοδικών, περιοδικών ευρείας κυκλοφορίας με σημαντικότερο το βραβευμένο εξώφυλλο με τον Μωχάμετ Αλι αν και το τελευταίο εξώφυλλο είναι για μένα και το καλύτερο!
36-Grant, Keith "Momus as Saint Sebastian". Cover for Momus' record 'Circus Maximus' (Cherry Red \ el ACME 2CD, 1986). 
37-REFRESH- front cover
38-Lois, George (art director) (1932-) "Muhammad Ali as a martyr" (1968). Retouched photograph (Fischer, Carl), first printed in Esquire magazine, April 1968.
39-Abuse "Cover". Spanish magazine Abuse - N° 4..
UPDATE: Ένα ενδιαφέρον ποίημα, για τον Άγιο Σεβαστιανό, του Ντίνου Χριστιανόπουλου δημοσιεύτηκε πρόσφατα εδώ:
.ΣΤΙΧΟΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΓΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟ.
Πεθαίνεις πριν να βαρεθείς τις προσευχές.
Οι στρατιώτες του εκτελεστικού αποσπάσματος
αγαπούν και πλαγιάζουν απαράλλαχτα σαν όλους τους άλλους,
καπνίζουν κι αρέσκονται να βγαίνουν φωτογραφίες
κι ανάβουν ολόιδια κεριά στην Αφροδίτη και την Εστία.
Τίποτε ανάμεσα σ' αυτούς και το στέρνο σου·
μόνο τα βέλη τους που θα σε υψώσουν στον ουρανό
κι αυτή η πίστη σου που τυραννάει τους ανθρώπους.
Γδυμένος το χιτώνα σου το στρατιωτικό,
γυμνός φαντάζεις πιο άγιος.
Αύριο ένα πλήθος άνθρωποι θα ονομαστούν Σεβαστιανοί:
παιδιά που θα παίζουν σε αυλές, νέοι που θα δουλεύουν σε μηχανοστάσια,
πρόεδροι φιλανθρωπικών σωματείων, ταραχοποιοί και λογοτέχνες.
Αύριο τ' όνομά σου θα περνάει από στόμα σε στόμα
κι οι αδελφοί θα σε μνημονεύουν στα μαρτυρολόγια
και θα κυκλοφορούν λιθογραφίες με το μαρτύριό σου.
Ομως εσύ, δεμένος στο δέντρο, βουτηγμένος στα αίματα,
κει στον παράδεισο μη μας ξεχνάς,
εμάς που για την πίστη στριμωχτήκαμε μαζί σου,
κυρίως όμως μην ξεχνάς την επαφή μας
το πρώτο βράδυ μετά το μαστίγωμα,
την πιο αθώα, την πιο τυχαία των σωμάτων μας επαφή,
την ώρα που τα χείλη μας υμνολογούσαν τον Κύριο.
.
ΠΡΟΣΘΗΚΗ 16-1-2010Ένα ενδιαφέρον σχετικά με τον Σεβαστιανό άρθρο, είναι η κριτική του βιβλίου του Γιάννη Σουλιώτη Ο Άγιος Σεβαστιανός γυμνός σε Ανατολή και Δύση.


ΠΡΟΣΘΗΚΗ 27-7-2015
Και μια πρόσφατη από το  άρθρο 8 μεταγραφές στον ΣΥΡΙΖΑ που τώρα ο Τσίπρας μάλλον μετανιώνει  

Εικονογράφηση: Ατελιέ/ LIFO Πηγή: www.lifo.gr



ΒΙΝΤΕΟ - Κοσμοσυρροή πιστών στο σπίτι πασίγνωστου ηθοποιού για να προσκυνήσουν τον σκούφο του Αγίου Παϊσίου!!!

Δημοσίευση από Ομάς Ελλήνων Όλυμπος Τηλεόραση on Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016 | 6:31:00 μ.μ.


«Είχα μια φίλη που ο γιος της είχε καρκίνο, πήρε τον σκούφο και το παιδί…»
Ο Πέτρος Ξεκούκης αποκάλυψε πριν από μερικές μέρες ότι είχε στην κατοχή του τον σκούφο του Αγίου Παϊσίου. Στην εκπομπή Αποκαλυπτικά τόνισε πως αρκετός κόσμος τον επισκεπτόταν για να προσκυνήσει! «Είχα μια φίλη που ο γιος της είχε καρκίνο, πήρε τον σκούφο και το παιδί προχωράει πολύ καλά και αυτό για μένα ήταν το πιο σημαντικό», εξομολογείται ο ηθοποιός.
«Μου το παρέδωσε μια μοναχή η οποία ήταν πνευματικό παιδί του Αγίου Παϊσίου και τον είχε γνωρίζει πριν από 30 χρόνια», αναφέρει και συνεχίζει: «Της το έδωσε και της είπε: «Πάρτο να το φυλάξεις και να το δώσεις σε όποιο κεφάλι ταιριάζει. Τώρα πια δεν το έχω στα χέρια μου, το παρέδωσα σε ένα μοναστήρι. Το είχα 5 χρόνια και δεν ήθελα να πάρει έκταση το θέμα. Αναγκάστηκα και το έδωσα σε ένα μοναστήρι κι έτσι έχω πια ψυχική ηρεμία ότι δεν είναι ο σκούφος στα χέρια μου. Μεγάλη ευθύνη».


ΠΗΓΗ

ΝΙΚΩΝ Ο "ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ" Ο ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ!!!

Δημοσίευση από Ομάς Ελλήνων Όλυμπος Τηλεόραση on Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016 | 2:24:00 μ.μ.


Ο «όσιος» Νίκων μεταφέρει τον λόγο του Ναζωραίου στους Έλληνες Εθνικούς της Λακωνίας (σχέδιο του Αποστόλου Βούλγαρη, 2001).

600 περίπου. Η «Λακεδαιμονία», η οποία επί δύο περίπου αιώνες εστέγαζε την δράκα των τοποτηρητών της πρωτοβυζαντινής αυταρχίας, με άρχοντα διοικητή διορισμένο πότε απευθείας υπό των θεομανών αυτοκρατόρων της Nova Roma (Νέας Ρώμης) του Βοσπόρου και πότε υπό του Στρατηγού του «Θέματος Πελοποννήσου» που ήδρευε στην Κόρινθο, εγκατελήφθη σταδιακώς από τα μη Εθνικά στοιχεία. Η χριστιανική της Επισκοπή έκλεισε και αρκετοί εκ των Σπαρτιατών του Ταϋγέτου και του Πάρνωνος επέστρεψαν σ’ αυτήν, μαζί με τα λείψανα των πολιτικοθρησκευτικών Εθνικών θεσμών τους. Οι ελάχιστες εκκλησίες ερημώθησαν και, όπως αποδεικνύεται εκ της πλήρους απουσίας βυζαντινών νομισμάτων της εποχής, μετά τον Γιουτπράδα (Ιουστινιανό) οι ελεύθεροι Έλληνες της λακωνικής γής κατέφυγαν στην ανταλλακτική οικονομία προς εξασφάλιση της αυταρκείας και αυτονομίας τους.

700 περίπου. Πτωχικοί μικροπληθυσμοί μη χριστιανών «Σλάβων», ή «Χορβατών», ή «Παγανών», όπως τους απεκάλουν οι Βυζαντινοί, άρχισαν να κατέρχονται ειρηνικώς έως την Πελοπόννησο και, αναζητώντας έναν ασφαλή τόπο να εγκατασταθούν μακριά από την βία των χριστιανών, άρχισαν να ιδρύουν οικισμούς στην Κορινθία, την Αχαϊα, την Ηλεία, την Αρκαδία, καθώς και στην Λακωνία, ανεμπόδιστοι από τους εκεί Έλληνες Εθνικούς. Τρείς μη χριστιανικές εθνικές κοινότητες, οι Έλληνες Εθνικοί, οι «Παγανοί», και κάποιοι ελάχιστοι Ιουδαίοι, θα ζήσουν έκτοτε μέσα στην πόλη της «Λακεδαιμονίας» επί πολλές δεκαετίες, δίχως προστριβές, παρόλο  που η κάθε  κοινότης ετη
ρούσε τα δικά της ειωθότα, σε μία θαυμαστή ανεκτικότητα που άντεξε όσο έμεινε μακριά από την Λακωνική η μισαλλοδοξία των Βυζαντινών, των οποίων η ισχνή παρουσία, κυρίως με εποίκους, περιορίζετο γύρω μόνον από την Μονεμβάσια. Πρέπει εδώ να τονισθεί ιδιαιτέρως το γεγονός ότι δεν επρόκειτο για επιδρομή όπως παρουσίαζαν την όλη κίνηση των σλαβικών ομάδων οι παντελώς αναξιόπιστοι Βυζαντινοί, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ο ανιστόρητος μύθος ότι όλη η χώρα των Ελλήνων «εσλαβώθη», αλλά γι’ απλή και ειρηνική εγκατάσταση διωκομένων μη χριστιανικών πληθυσμών. Επί του ζητήματος, υπάρχει από το 1922 μία εξαιρετική εργασία του Περικλέους Ζερλέντου, που αποδεικνύει ότι είναι χυδαίες παραποιήσεις της ιστορικής αληθείας τα όσα έχουν αφελώς συναχθεί υπό ευρωπαίων ιστορικών κυρίως, των τελευταίων 2 - 3 αιώνων με αφορμή τις φαντασιοπληξίες τού συναξαριστή του «Αποστόλου» Ανδρέου, ή του αυτοκράτορος Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου. Ο τελευταίος αυτός μάλιστα,  αγνοούσε  παντελώς  την  
ελλαδική πραγματικότητα (σελ. 6) και μάλιστα ο ως άνω συγγραφέας τον αποκαλεί δικαιολογημένα και, κυρίως, τεκμηριωμένα «μικρόλογο, μικρόνου και θρήσκο» (σελ. 6): «Ο εστεμμένος συγγραφεύς ουδεμίαν είχε συναίσθησιν εθνικήν, καλών την Κρήτην θεόλεστον. Ούτος διέπλασεν επί το μυθικώτερον το συνεξάριον του Πρωτοκλήτου ως προς την πολιορκίαν και απαλλαγήν της πόλεως των Πατρών από των πολιορκούντων αυτήν Σλάβων και Σαρακηνών... Τοιούτος ελαφρός τον νούν και την συναίσθησιν, ανέλαβε να ιστορήση τα των Σλάβων εν Πελοποννήσω και προσέτι παρέδωκεν ημίν εξ ελαφρότητος και κουφότητος ότι τάχα  ε σ λ α β ώ θ η  πάσα η Πελοπόννησος και γέγονε βάρβαρος... » (σελ. 7).

727 Ελλαδικοί και νησιώτες Έλληνες, εστασίασαν στο πλευρό του «τουρμάχου» Αγαλλιανού κατά του εικονομάχου αρμενικής καταγωγής αυτοκράτορος Λέοντος και εξεστράτευσαν κατά της Κωνσταντινουπόλεως με μεγάλο στόλο, ο οποίος όμως κατεστράφη σε ναυμαχία υπό του «Υγρού Πυρός» των Βυζαντινών. Αποτέλεσμα αυτής της ήττας ήταν να τεθεί όλη η Ελλάδα, με διάταγμα του Λέοντος, υπό την άμεση εξουσία του Πατριάρχου.

746 - 747 Διετής μεγάλος  λοιμός, προερχόμενος εκ της Καλαβρίας και της Σικελίας, εσάρωσε  τους  πληθυσμούς  της   Χερσονήσου του Αίμου και των νήσων, συμπεριλαμβανομένης και της Λακωνικής, με περισσότερα θύματα ωστόσο στους επήλυδες Βυζαντινούς γύρω από την Μονεμβάσια.

755  Για  να  πυκνώσει  τον  αποδεκατισθέντα υπό του μεγάλου λοιμού, πληθυσμό της Νέας Ρώμης (Κωνσταντινουπόλεως), ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος, επανέφερε μεγάλα πλήθη Βυζαντινών εποίκων και έτσι αδυνάτισε επί πολλές δεκαετίες η Βυζαντινή παρουσία στους τόπους των Ελλήνων, ιδιαιτέρως δε στην Πελοπόννησο και την Λακωνική. Οι Εζερίτες Σλάβοι κατέκλυσαν την εκκενωθείσα περιοχή του Έλους, η οποία εκ του φυλετικού τους ονόματος απεκλήθη έκτοτε Εζερού.  
 
783 Μετά από στρατιωτική προσπάθεια των Βυζαντινών να επέμβουν στην ελευθέρα Λακωνία και εκτός του συστηματικού εποικισμού, με την βία των όπλων, ο Βυζαντινός «Πατρίκιος και Λογοθέτης του Οξέως Δρόμου» Σταυράκιος, συμφώνως προς την διήγηση του Βυζαντινού χρονογράφου Θεοφάνους, κατέστειλε μεγάλη ανταρσία των μη χριστιανών της περιοχής και μετέφερε πλήθος εξανδραποδισθέντων εντοπίων και λαφύρων στην Νέα Ρώμη του Βοσπόρου. Οι διασωθέντες Εζερίτες και Μελιγγοί Σλάβοι, κατέφυγαν στις πλαγιές του Ταϋγέτου και του Πάρνωνος, στις ελεύθερες περιοχές των Εθνικών Ελλήνων.

790 - 800 περίπου. Αποτυχημένη απόπειρα του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου (784 - 806) ο οποίος απεστρέφετο πάρα πολύ την Εθνική Παράδοση, να εκχριστιανίσει με την βία των όπλων, τους απομονωμένους μη χριστιανούς πληθυσμούς της Λακωνικής. Ο Ταράσιος, ήταν ένας εκ των ελαχίστων Βυζαντινών που εκείνη την εποχή κατείχαν μία μικρή γνώση Ρητορικής και Φιλοσοφίας, ως αποτέλεσμα μελετών του σ’ εκκλησιαστικές βιβλιοθήκες που περιείχαν βιβλία Εθνικών.

807 Το έτος αυτό εξέσπασε μεγάλη εξέγερση των Σλάβων της Αχαϊας κατά των Βυζαντινών, με την από θαλάσσης βοήθεια, των υπό τον Αρούν Αλ Ρασίδ Σαρακηνών, κατά την οποία επολιορκήθη η πόλη των Πατρών. Ο Βυζαντινός στρατηγός Λέων Σκληρός έπνιξε στο αίμα την εξέγερση, η οποία επαρουσιάσθη υπό της βυζαντινής προπαγάνδας της εποχής ως τάχα πολιορκία υπό ξένου στρατού, την οποία οδήγησε σε αποτυχία ένα... θαύμα του «Αποστόλου» Ανδρέου. Η κατ’ ουσίαν  ανθελληνική αυτή προπαγάνδα θαυματοπληξίας των χριστιανών, αφού αυτή και μόνον ήταν που έδωσε πολλούς αιώνες αργότερα λαβή σε ευρωπαίους ιστορικούς να ομιλούν για σλαβική τάχα προέλευση των Νεοελλήνων, διογκώθη αργότερα ακόμη περισσότερο: «...τα της επιδρομής των Σλάβων εις Πελοπόννησον και τα της πολιορκίας των Πατρών επί το μυθικότερον, επηύξησε το γράμμα του Πατριάρχου Νικολάου Γραμματικού (1084 - 1111). Ούτος, υπερέβη πάσαν υπερβολήν ότι επί διακόσια δέκα και οκτώ έτη οι Σλάβοι, απέταμον την Πελοπόννησον της ρωμαϊκής αρχής, ότι ουδέ πους Ρωμαίου ηδύνατο να βαδίση εν αυτή, αλλ’ εν μία ώρα δια του θαύματος του πρωτοκλήτου Ανδρέου, επανήλθεν η χερσόνησος υπό τα σκήπτρα τής εν Κωνσταντινουπόλει βασιλείας. Ούτω δε η Εκκλησία δια τοιούτων υπερβολών ενόμισεν ότι προήγε την δόξαν του «Αποστόλου» Ανδρέου διαστρέφουσα τα ιστορικά γεγονότα και περιβάλλουσα αυτά δια του μύθου» (Π. Ζερλέντου, ως άνω, σελ. 16).

849 Ο Βυζαντινός στρατηγός Θεόκτιστος Βριαίνιος, κατά διαταγή του αυτοκράτορος Μιχαήλ Γ (842 - 867), κατέπνιξε μεγάλη υπερδεκαετή ανταρσία των πεδινών Μελιγγών και Εζεριτών της Λακωνικής.

880 - 900 περίπου. Η τελευταία μαζική λατρεία των Ολυμπίων Θεών, εκείνη των απομονωμένων κατοίκων της Λακωνικής, εξησθένισε ακόμη περισσότερο μετά από μανιώδεις επιχειρήσεις εκχριστιανισμού. Ο Κωνσταντίνος Ζ ο Πορφυρογένητος, έγραψε στο «Περί Διοικήσεως Της Αυτοκρατορίας» τα εξής: «Ίστεον ότι οι του κάστρου Μαϊνης οικήτορες, ουκ εισίν από της γενεάς των προρρηθέντων Σλαύων, αλλ' εκ των παλαιοτέρων Ρωμαίων, οι και μέχρι του νύν παρά των εντοπίων Έλληνες προσαγορεύονται, δια το εν τοίς προπαλαιοίς χρόνοις ειδωλολάτρας είναι και προσκυνητάς των ειδώλων κατά τους παλαιούς Έλληνας, οίτινες επί της βασιλείας του αοιδίμου Βασιλείου (σημ. 867 - 886) βαπτισθέντες, Χριστιανοί γεγόνασιν..». Τ’ απομεινάρια των Ελλήνων Εθνικών περιορίσθησαν να ζούν έκτοτε στους απροσίτους οικισμούς τους επί του Ταϋγέτου, όπου ήδη εφιλοξενούντο από της εποχής των σφαγών του Σταυρακίου και οι ανυπότακτοι Μελιγγοί, που ήδη είχαν πλήρως εξελληνισθεί .

940 περίπου. Νέα στάση των μη χριστιανών της Λακωνικής εναντίον της βυζαντινής εξουσίας, κατά την διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορος Ρωμανού, κατεστάλη υπό του στρατηγού Κρινίτου Αροτρά. Ακολούθησε ωστόσο μία περίοδος αναρχίας στην όλη περιοχή, καθώς διάφοροι Βυζαντινοί πρωτοσπαθάριοι και άρχοντες (Βάρδας Πλατυπόδης κ.ά.) προέβαιναν σ’ αλλεπάλληλες στάσεις κατά της εξουσίας του Ρωμανού, συνεπικουρούμενοι υπό του εντοπίου εθνικού στοιχείου.

945 - 988 Ο αφιχθείς στην Λακωνική σκληρός Αρμένιος προσηλυτιστής Νίκων, ο αποκαλούμενος «Μετανοείτε», εκτός από την κατασφαγή των εν «Λακεδαιμονία» Ιουδαίων και των ανεπιδέκτων εκχριστιανισμού παγανιστών Σλάβων των πεδινών οικισμών της περιοχής (των «Τελχίνων» όπως τους έλεγαν σε μία προσπάθεια δαιμονοποιήσεως οι Βυζαντινοί), εφρόντισε και για την εξολόθρευση των τελευταίων ιχνών της «αρχαίας ειδωλολατρίας» που, προστατευομένη υπό του δυσπροσίτου Ταϋγέτου, ελειτουργούσε ελευθέρως και απροσκόπτως υπό την ηγεσία του Έλληνος «Εφόρου των Εθνικών γαιών» και «Δουκός των Εθνικών», Αντιόχου («...ός την δουκικήν μεν αρχήν διείπε της των εθνικών χώρας...», περιγράφεται στον «Βίο Νίκωνος» 156 β), επιδείξασα μάλιστα εξαιρετική αφομοιωτική δύναμη, δεδομένου ότι οι συνοικήσαντες Μελιγγοί είχαν εξελληνισθεί πλήρως, όπως προείπαμε, «ουδέν ίχνος αφήσαντες της επί του Ταϋγέτου εξοικίσεως αυτών»  (Περικλέους Ζερλέντου, ως άνω, σελ. 9). Ο Αρμένιος προσηλυτιστής εξόντωσε με τα ίδια του τα χέρια τον  «φιλοδαίμονα» και «αλαζόνα» Αντίοχο, (την δολοφονία αυτή, ο βιογράφος του Νίκωνος την παρουσιάζει βεβαίως σαν... μεταθανάτιο θαύμα του «Οσίου» !), εθανάτωσε τους ιερείς και όλους τους «τολμητίες και θρασυκαρδίους» αμεταπείστους, αφού προηγουμένως, όπως φαίνεται εκ της λεγομένης «Διαθήκης» του, με αφορμή μία εκ των πολλών επιδημιών («θανατικών») της εποχής, παρεκίνησε εξ Αμυκλών τους επήλυδες χριστιανούς της περιοχής (ο ίδιος ο βιογράφος του ομολογεί στον «Βίο» του ότι επρόκειτο περί «των της Λακεδαίμονος εποίκων», 130 α 25), να κυνηγήσουν τους Ιουδαίους της περιοχής και να καταστρέψουν τους τελευταίους Εθνικούς και τα  επί των  υψωμάτων πτωχικά Ιερά τους: «Εις τους οποίους εγώ αποκρίθηκα ότι επειδή και η οργή είναι θεϊκή, εσείς δεν έχετε πού να φύγετε, διατί ο Θεός όπου κατοικά εις τους ουρανούς κυριεύει και την Ανατολήν και την Δύσιν, και εις οποίον τόπον εσείς θέλετε υπάγηι, ευρίσκει σας. Όμως εσείς κάμετέ μου μίαν ομολογίαν ιδιόχειρον, ότι να μου υπακούσετε εις εκείνα οπού μέλλω να κάμω. Το οποίον είναι τούτο:  να ευγάλω  τους Εβραίους από μέσα από την χώραν, να υπάγουν έξω. Και τα μακελιά οπού είναι προς τον άγιον Επιφάνειον να τα χαλάσουν...» («Διαθήκη Νίκωνος», όπως εδημοσιεύθη στον «Νέο Ελληνομνήμονα», τεύχος 3.1906, με πολύ ενδιαφέρον το εντελώς άσχετο τρίτο πληθυντικό πρόσωπο που χρησιμοποιείται στο «να τα χαλάσουν»). Στην ίδια την πάλαι ποτέ  «κατείδωλον» Σπάρτη, έκτισε αμέσως μετά από όλα αυτά εκκλησία του «Σωτήρος Χριστού» επάνω στον ιερό λόφο του ιστορικού Ναού της Χαλκιοίκου Αθηνάς. Προηγουμένως μάλιστα, εξοντώθη («συνέβη και απέθανε») μυστηριωδώς ένας ακόμη Εθνικός που τον εμπόδιζε να κτίσει την εκκλησία του  στον ιερό τόπο,  καθώς  και αναρίθμητες άλλες εκκλησίες επάνω σε άλλα Ιερά (ή χρησιμοποιώντας τα συντρίμμια τους ως δομικά υλικά, όπως λ.χ. στις εκκλησίες των Γερονθών). Ταυτοχρόνως, οι Βυζαντινοί ολοένα μετέφεραν και εγκαθιστούσαν στην πεδινή Λακωνική κατά ομάδες, επήλυδες χριστιανούς, για ν’ αλλοιώσουν την εθνική σύνθεση των εντοπίων.

Με αφορμή τις κακουργίες του Αρμενίου προσηλυτιστού,  κάποιες  εκ  των οποίων ο  ίδιος ο βιογράφος του έκαμε το λάθος να διασώσει, όπως έκαμαν, ευτυχώς για την ιστορική αλήθεια και άλλοι όμοιοί του, όπως λ.χ. ο ανεκδιήγητος εκείνος Μάρκος Διάκονος, πρέπει να μην αφήσουμε ασχολίαστο ένα λυπηρό αλλά κατά κόρον παρουσιαζόμενο φαινόμενο. Το ότι στρέφουν αποτόμως οι διαφόροι Ρωμιοί συγγραφείς «Ιστοριών»  της  Σπάρτης, ή  της Ελλάδος ευρύτερα, έναν  αόρατο  διακόπτη  του μυαλού
τους  και  όλως  ξαφνικά  καθυβρίζουν  για την μ.α.χ.χ. χρονική περίοδο τους ίδιους τους προγόνους τους, πλέκοντας εγκώμια από την άλλη  στους αδικαιολογήτους σφαγείς τους. Χαρακτηριστικό τέτοιο δείγμα αποτελεί η υπό του Π. Δούκα απαράδεκτη καθύβριση ως… «διεφθαρμένων» (…) των τελευταίων Λακεδαιμονίων Εθνικών, εκείνα τα ζοφερά χρόνια που εδέχοντο την τελική επίθεση των Βυζαντινών τα Ελληνικά Πάτρια και Τρόποι: «…προ πάντων δε τότε παρεκώλυον την διάδοσιν και επικράτησιν  των  χριστιανικών  ιδεών…», λες  και είναι κάτι το θετικό, πόσο μάλλον υποχρεωτικό, «…αφενός μεν οι εν τη Δυτική Μάνη Μηλιγγοί Σλάβοι, αφετέρου δε οι εν Σπάρτη  χάριν εμπορίου Ιουδαίοι, και τινες διεφθαρμένοι ευπατρίδαι συμπράττοντες  μετ’ αυτών».  
 
 


(Από το βιβλίο του Βλάση Γ. Ρασσιά "Επίτομος Ιστορία των Σπαρτιατών")





ΠΗΓΗ

Ο Χριστός ήταν Έλληνας - Η καταγωγή του, το όνομά του, ντοκουμέντα!!!

Δημοσίευση από Ομάς Ελλήνων Όλυμπος Τηλεόραση on Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016 | 4:40:00 μ.μ.


Πριν μπούμε, αδέρφια και να τεκμηριώσουμε τούτο το τρομερά δύσκολο εγχείρημα για την καταγωγή του Χριστού, κάνομε μνεία τα εξής βοηθητικά αλλά σημαντικά:

α’ Η προσωνυμία Χριστός εννοεί Μεσίας. Ο απεσταλμένος από το Θεό για τη σωτηρία του ανθρώπου. Δηλαδή, χρισμένος σωτήρας.

β’ Το όνομά του, Ιησούς, είναι παράφραση στην εβραϊκή γλώσσα του ελληνικού ονόματος Ιάσων. Άρα, το αρχικό, το πραγματικό είναι Ιάσων Χριστός.

γ’ Ο Χριστός ήταν Φιλισταίος, όπως θα ιδούμε παρακάτω. Οι Φιλισταίοι ήταν Κρήτες άποικοι. Από την αρχαία εποχή –τότες που οι πολεμοχαρείς Δωριείς κατέβηκαν στην Ελλάδα και στην Κρήτη- πολλοί Μινωίτες με αρχηγό το Φίλιστο έφυγαν από τη Φαιστό με τα πλοία τους, τράβηξαν ανατολικά και μετοίκησαν σε μια χώρα στα παράλια της Μέσης Ανατολής. Η χώρα αυτή και οι κάτοικοί της, Κρήτες και ντόπιοι, από τότε πήραν το σημερινό όνομά τους από το όνομα του Φίλιστου.

Από το Φίλιστος, η χώρα Φιλιστίνη και μετά από παράφραση Παλαιστίνη. 

Από το Φιλισταίοι, μετά από παράφραση, οι κάτοικοι Παλαιστίνιοι. 

Να μπούμε τώρα στο κυρίως θέμα μας, την ελληνικότητα του Χριστού. Μιλάμε για την ανθρώπινη φύση του, γιατί η θεϊκή είναι δεδομένη. Ήταν υιός τού Θεού. 

δ’ Ο Θεάνθρωπος Χριστός γεννήθηκε στην Παλαιστίνη, που εκατοικείτο εκείνη την εποχή και από Έλληνες (Αλεξανδρινούς), και από Εβραίους, αλλά και από κρητικογενείς Φιλισταίους, όπως αναλύσαμε παραπάνω. Οι Φιλισταίοι ήταν Έλληνες από την Κρήτη. Το αναφέρει αυτό ακόμη και η μυθολογία των Εβραίων, η βίβλος(Παλαιά Διαθήκη). 

ε’ Το όνομα της μητέρας του Ιάσωνα-Ιησού Χριστού είναι Μαρία και είναι Μινωικό. Το αρχικό ήταν Μάϊρα, που με αναγραμματισμό γίνηκε Μαρία. Το Εβραϊκό Μάριαμ προήλθε από το Μινωικό Μάϊρα(Μαρία) 

στ’ Η μητρική γλώσσα του Χριστού ήταν η ελληνική γλώσσα. Το αμερικανικό περιοδικό «Τάιμ» το είχε αποκαλύψει πολύ παλιά, όμως τα τεύχη εκείνα εξαφανιστήκανε μυστηριωδώς. Βέβαια, ο Χριστός μιλούσε και την αραμαϊκή γλώσσα της Μέσης Ανατολής(Συρία-Χαναάν), την οποία οι Εβραίοι δε γνώριζαν την εποχή του Χριστού.

Από απόκρυφο ευαγγέλιο που βρίσκεται στις βιβλιοθήκες του Βατικανού, ο Χριστός είπε: «Εμέ υβρίζετε. Όμως μην υβρίζετε το Άγιον Πνεύμα. Το Άγιον Πνεύμα του Σύμπαντος εστί η Ελλάς! ήτις γεννά ανθρώπους κα’γώ ειμί ο υιός του Ανθρώπου». Εδώ, στη ρήση αυτή, ο ίδιος ο Ιησούς(Ιάσων) Χριστός αποκαλύπτει την ελληνικότητά του. 



Ντοκουμέντα για 

την ελληνικότητά του (Από την Καινή Διαθήκη και άλλες ενδείξεις)

• Η φιλοσοφική έκφραση και ο λόγος του Χριστού, που είναι ταυτόσημος με των αρχαίων Ελλήνων σοφών και κυρίως του Ισοκράτη. Του Χριστου, βέβαια, ο λόγος και το μήνυμα μεταφράζεται σε δυο και μοναδικές λέξεις: “Αγαπάτε αλλήλους”. Όλη η διδασκαλία του Χριστού μετουσιώνεται σ’αυτή τη μεγαλειώδη φράση!

• Το άγιο φως παρουσιάζεται μόνο στον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη, σε κανέναν άλλο ιερωμένο άλλου θρησκευτικού δόγματος.

•Το Μέγα Σάββατο ακούμε τον ψαλμό του Ιωσήφ από Αριμαθαία προς τον Πιλάτο που του λέει: «Δώσε μου το σώμα του Ιησού να το ενταφιάσω, γιατί ξένος είναι και δεν έχει πού την κεφαλή κλίνει». 

• Εκείνος που σήκωσε το Χριστό και από το σταυρό τον πήγε στον τάφο στο κτήμα του Αριμαθαίου ήταν Έλληνας από την Κρήτη(Φιλισταίος) και λεγότανε Νικόδημος.

• Ο θρήνος της Παναγίας (τα λεγόμενα απόκρυφα ευαγγέλια). Έκλαιγε η μάνα του Χριστού στο Γολγοθά κάτω από το σταυρό του υιού της και έλεγε: «Ώ άνομοι Ιουδαίοι, πώς σταυρώνετε έναν ξένο…!!!» Προσέξετε, αδέρφια, η Παναγία αποκαλεί το γιο της, το Χριστό «ξένο» προς τους Ιουδαίους. Δηλαδή, όχι Εβραίο.

•Ο Χριστός δεν είχε σε εκτίμηση τους Εβραίους, τους οποίους αποκαλεί λαό μισθαρό, υποκριτή, βλάσφημο και αμαρτωλό. 

• Δίδει ονόματα ελληνικά στους μαθητές του (Πέτρος-από την πέτρα, Φίλιππος- από το φίλος κ.α.).

• Όταν του είπαν πως θέλουν να τον δουν κάποιοι Έλληνες, χάρηκε και είπε: «Αλήθεια σας λέγω. Ήρθε η ώρα να δοξαστεί ο υιός του Ανθρώπου». 

•Ο Χριστός διακήρυξε το οικουμενικό πνεύμα του Ελληνισμού –το θείο πνεύμα- λέγοντας: «Δεν υπάρχει Ιουδαίος, ούτε Έλληνας, γιατί όλοι είμαστε αδελφοί».

Διακηρύσει και προτρέπει προς την έρευνα, δηλαδή το «αεικίνητον» των Ελλήνων, σε αντίθεση με τις εβραϊκές σοφίες: «πίστευε και μη ερεύνα». Εδώ φαίνεται πως το πνεύμα του είναι εναρμονισμένο με τη φυλετική του καταγωγή, με το ανήσυχο ερευνητικό πνεύμα των προγόνων του Ελλήνων. 

• Ο Χριστός είναι πολέμιος της φιλαργυρίας. Σε αντίθεση με τους Εβραίους που η τσιγκουνιά και ο χρηματισμός είναι φυλετικό τους γνώρισμα. 

•Η εμφάνιση του Χριστού. Ντυνόταν με αρχαίο ελληνικό χιτώνα, χωρίς κάλυμμα στην κεφαλή. Σε αντίθεση με την κελεμπία στο σώμα και το ντουρμπάνι στο κεφάλι των Εβραίων. 

• Και το αποκορύφωμα των αποδείξεων πως ο Χριστός δεν ήταν Εβραίος αλλά Έλληνας, είναι η ίδια η ανθρώπινη μορφή του. Είχε ολοκάθαρα τα χαραχτηριστικά της φυλής των Ιαπετών, απόπου κατάγονται οι αρχαίοι Έλληνες. Ήταν ψηλός, ξανθός, με γαλανά μάθια, με ίσα κλασσική μύτη, με λεπτά χαραχτηριστικά. Ενώ οι Εβραίοι είναι το ακριβώς αντίθετο. Κοντοί, μελαχροινοί, με μαύρα μικρά μάθια, με γαμψές μύτες και τα χοντρά χαραχτηριστικά της σημίτικης φυλής από την οποία ποσέρνουν. 

Αδέρφια Έλληνες, όπως διαπιστώσαμε ο Χριστός ήταν πέρα για πέρα Έλληνας, από τη Μινωϊκή Κρήτη. Και το ευλογημένο έθνος του Θεού είναι η πατρίδα μας. Η αγάπη και η εύνοια του Θεού προς τον ελληνισμό έχει εκδηλωθεί με τα ευαγγέλια, που γράφτηκαν σε γλώσσα ελληνική. Με τα ελληνικά σύμβολα «ΙΧΘΥΣ» =(Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ). Με το όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου «Εν τούτω Νίκα». Με την αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννου στην Πάτμο (νησί και γλώσσα ελληνικά). Και με αμέτρητα άλλα άγια σημάδια. 

Δυστυχώς και δεν είναι σε τιμή τους, οι Εβραίοι, ενώ σταυρώσανε τον Έλληνα Ιάσων-Ιησού Χριστό Σωτήρα του κόσμου βγαίνουν κι αποπάνω και σφετερίζονται τώρα για λόγους οικονομισάς και παγκόσμιας επικράτησης την καταγωγή του.

Δυστυχώς, τουλάχιστον οι Έλληνες επιστήμονες, θεολόγοι και ιεράρχες δεν εντρυφήσανε πάνω σ’αυτό το τεράστιο για τη χριστιανοσύνη και τον Ελληνισμό θέμα όσο θα έπρεπε και αφήσανε άλλους… να αλωνίζουν και οι λόγοι που το κάμανε μας βάζουν σε προβληματισμούς… Θα ήταν μεγαλοσύνη έστω και τώρα να το κάνουν και να δώσουν μια ξεκάθαρη, επίσημη απάντηση στους λαούς. 

Οι απανταχού Έλληνες να είμαστε υπερήφανοι που ο Ιάσων-Ιησους Χριστός ήταν η ενσάρκωση του πνεύματος της φωτοδότρας Ελλάδας, για κείνο και η πατρίδα μας είναι η καρδιά και η σημαία του κόσμου. Και μια πάρτε παρεπάνω εμείς οι απόγονοι του Μίνωα και του Φίλιστου από τους οποίους προέρχεται η γενιά του Ιάσων-Ιησού. Και μια που είναι δικός μας, να μου επιτρέψετε να εκφραστώ, με σεβασμό βέβαια προς Εκείνον, με μια μαντινάδα. 

«Ήθελα να’μουνε ληστής 

στου Γολγοθά τη μ-πάντα,

για να φωνάξω του Χριστού

Αδέρφι μου, νταγιάντα!»

(Ευχαριστούμε πολύ τον εξαίρετο φίλο και μεγάλο πατριώτη και Κρητίκαρο Γιάννη Σωπασή- «ΔΑΝΑΟ»,από τα Αχελιανά Μυλοποτάμου, γόνο του ξακουστού οπλαρχηγού στο Αρκάδι Σωπή ή Κούβου που μας παραχώρησε το αρχείο του για να παρουσιάσομε τούτο το δύσκολο άρθρο).

* Δημήτρης Κοτζάκης, τέως αστυνομικός και δάσκαλος, κονεύγει στο Ντυμπάκι, κάνει το συγγραφέα και δηλώνει ελεύθερος.


ΠΗΓΗ

Υπατία. Η Αλεξανδρινή φιλόσοφος που βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από φανατικούς Xριστιανούς, που την έγδαραν και τη διαμέλισαν!!!

Δημοσίευση από Ομάς Ελλήνων Όλυμπος Τηλεόραση on Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016 | 3:34:00 μ.μ.


Η Υπατία ήταν μία από τις μεγαλύτερες φιλοσόφους της Αλεξάνδρειας. Προκαλούσε τον σεβασμό και τον θαυμασμό των πνευματικών ανθρώπων της πόλης, αλλά βρήκε τραγικό τέλος στα χέρια φανατισμένων Χριστιανών. Πατέρας της ήταν ο μαθηματικός και αστρονόμος, Θέων, που δεν περιόρισε ποτέ την όρεξή της για μάθηση. Η Υπατία σπούδασε στην Αθήνα και επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια, όπου δίδαξε φιλοσοφία στους νέους της πόλης. Ανάμεσα στους μαθητές της ήταν οι γόνοι των ισχυρότερων οικογενειών της Αλεξάνδρειας, που αργότερα ανέλαβαν εξαιρετικά υψηλά αξιώματα. Δύο από αυτούς ήταν ο Επίσκοπος της Κυρήνης, Συνέσιος και ο Έπαρχος της Αλεξάνδρειας, Ορέστης. Με τον Συνέσιο διατηρούσε σταθερή αλληλογραφία, τμήματα της οποίας έχουν σωθεί και αποκαλύπτουν τον τεράστιο θαυμασμό που έτρεφε ο Επίσκοπος για την Υπατία. “… Ακόμα και αν υπάρχει απόλυτη λήθη στον Άδη, ακόμα και εκεί θα σε θυμάμαι αγαπητή Υπατία”, έγραφε στις επιστολές του. «Υπατία», Τσαρλς Γουίλιαμ Μίτσελ, 1885 Η Υπατία ήταν εξίσου σεβαστή και από τους Χριστιανούς, οι οποίοι την χρησιμοποιούσαν ως παράδειγμα αγνότητας. Λέγεται μάλιστα ότι απάντησε σε έναν νεαρό που της εξέφρασε τον έρωτά του, δείχνοντάς του ένα μαντήλι λερωμένο με την έμμηνο ρύση για να τονίσει τη μη καθαρότητα των σαρκικών σχέσεων. Ο θάνατος της Υπατίας Για τον θάνατο της φιλοσόφου έγραψαν δύο ιστορικοί, ο Σωκράτης ο Σχολαστικός και ο Ιωάννης Νικίου. Το κείμενο του Σχολαστικού θεωρείται πιο έγκυρο, καθώς ο Νικίου ήταν φανερά επηρεασμένος από την προπαγάνδα των Χριστιανών. Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι η Υπατία “σαγήνευε τους ανθρώπους με τη σατανικά τεχνάσματά της”. Σύμφωνα λοιπόν με τον πιο αμερόληπτο Σχολιαστικό, ο θάνατος της Υπατίας ήταν αποτέλεσμα της διαμάχης μεταξύ του Έπαρχου της Αλεξάνδρειας, Ορέστη και του Επισκόπου της Αλεξάνδρειας, Κυρίλλου. Το 415 μ.Χ, ο Ορέστης εξέδοσε διάταγμα με το οποίο ρύθμιζε τις δημόσιες γιορτές των Εβραίων, καθώς συνήθως συγκέντρωναν μεγάλα πλήθη και προκαλούσαν ταραχές. Το διάταγμα τοιχοκολλήθηκε και ένας χριστιανός, ονόματι Ιέραξ, υποστήριξε φωναχτά τις νέες ρυθμίσεις. Οι Εβραίοι εξέλαβαν την πράξη του Ιέρακα ως προσβολή και απευθύνθηκαν στον Έπαρχο, ο οποίος διέταξε να συλληφθεί ο χριστιανός Ιέραξ και να βασανιστεί δημοσίως. Η σκληρή τιμωρία του χριστιανού εξόργισε τον Επίσκοπο Κύριλλο, ο οποίος εξαπέλυσε επίθεση εναντίον των Εβραίων. Ύστερα από συνεχείς αντεπιθέσεις, κατά τις οποίες και τα δύο στρατόπεδα είχαν μεγάλες απώλειες, ο Κυρίλλος εξόρισε όλους τους Εβραίους απΌ την Αλεξάνδρεια και επέτρεψε στους χριστιανούς να σφετεριστούν τις περιουσίες τους. Ο Έπαρχος εξαγριώθηκε με τον Κύριλλο και η ένταση μεταξύ τους κορυφώθηκε. Τότε κατέφτασαν 500 φανατισμένοι μοναχοί για να πολεμήσουν στο πλευρό του Κυρίλλου. Ένας από αυτούς, ο Αμμώνιος, έριξε μια πέτρα στον Ορέστη, η οποία τον τραυμάτισε στο κεφάλι. Ο Αμμώνιος συνελήφθη επιτόπου, βασανίστηκε και εκτελέστηκε. Η δολοφονία της Υπατίας Τότε ενεπλάκη στην ιστορία η Υπατία, η οποία ήταν στενή φίλη και σύμβουλος του Έπαρχου. Σύμφωνα με τον Σχολαστικό, η φιλόσοφος ήταν θύμα των πολιτικών ανταγωνισμών, καθώς κατηγορήθηκε αβάσιμα από τους Χριστιανούς ότι έστρεφε τον Ορέστη εναντίον τους. Την απήγαγε ο όχλος με επικεφαλής τον κληρικό Πέτρο και τη μετέφερε σε μια εκκλησία, όπου την έγδυσαν και την έγδαραν ζωντανή. Όταν πέθανε, διαμέλισαν το σώμα της και έριξαν κάθε κομμάτι στη φωτιά. Το μαρτυρικό τέλος της Υπατίας το 415 μ.Χ. χαρακτηρίστηκε από την καθηγήτρια Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Μίσιγκαν, Καθλίν Γουάιντερ, ως το τέλος της κλασσικής αρχαιότητας. Ωστόσο, ας μην σπεύσουν όλοι να κατηγορήσουν συνολικά το χριστιανισμό. Ήταν μια περίοδος παθών και αγριότητας, κατά την οποία σε κάθε περιοχή ερμήνευαν με το δικό τους τρόπο κάθε δόγμα και όχι μόνο το χριστιανικό, που το κήρυγμά του είναι κατά της βίας, όπως άλλωστε σχεδόν των περισσοτέρων θρησκειών. Αλλά η πραγματικότητα ήταν και είναι πολύ διαφορετική. Το 2009 κυκλοφόρησε η ταινία “Agora” του Αλεχάνδρο Αμενάμπαρ, που βασίστηκε στην ιστορία της Αλεξανδρινής φιλοσόφου.... 




ΠΗΓΗ

Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ "ΕΛΛΗΝΙΣΤΩΝ" ΣΤΗΝ ΠΕΡΣΙΑ!!!

Δημοσίευση από Ομάς Ελλήνων Όλυμπος Τηλεόραση on Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016 | 11:10:00 μ.μ.


Άκουσε πως θρηνεί αυτό το καλαμένιο φλάουτο, καθώς μιλά για τους χωρισμούς του.
Ρουμί, Μασνεβί 1:1

Ο τάφος του Κύρου
Ο Μ. Αλέξανδρος, επισκέφθηκε τον τάφο του Κύρου, κατά τον ιστορικό Αρριανό, όπου βρέθηκε μια χρυσή κλίνη, ένα τραπέζι με σκεύη, ένα χρυσό σεντούκι, κοσμήματα στολισμένα με πολύτιμους λίθους και μια επιγραφή, για την οποία υπάρχουν διαφωνίες για το περιεχόμενό της. Κατά το Στράβωνα έγραφε:


Διαβάτη, είμαι ο Κύρος, που έδωσε μια αυτοκρατορία στους Πέρσες, και που υπήρξε
βασιλιάς της Ασίας.Γι' αυτό μη φθονείς τούτο το μνημείο.
και βρίσκοντας τον τάφο του Κύρου ανοιγμένο, σκότωσε αυτόν που έκανε το αδίκημα εκείνο, αν και ήταν Μακεδόνας, και μάλιστα απο την Πέλλα, ενας απο τούς σημαντικούς κατοίκους της, ο Πολύμαχος. Αφού διάβασε την επιγραφή του τάφου ο Αλέξανδρος, πρόσταξε να την χαράξουν και πιο κάτω με Ελληνικά γράμματα:

<< Ω άνθρωπε, όποιος και αν είσαι, απ' όπου και αν έρχεσαι, γιατί γνωρίζω πως θα έρθεις, εγώ είμαι ο Κύρος ο οποίος κατέκτησα την εξουσία προς χάριν της Περσίας. Μη φθονήσεις, λοιπόν τούτη τη λίγη γη, που καλύπτει το σώμα μου>>.
είναι πράγματι πολύ συγκινητικό να βλέπει κανείς στα μέσα μαζικής ενημέρωσης του Ιράν αποκάλυψη Πέρση ιστορικού για την συγγένεια Περσών και Ελλήνων-πράγμα το οποίο αναγκάσθηκε κατόπιν πιέσεως του καθεστώτος να ανακαλέσει-. Φυσικά και υπάρχουν αναφορές για την καταγωγή των Περσών από το γένος των Ηρακλειδών (Ηρόδοτος). Το αξιοσημείωτο στην όλη υπόθεση είναι ότι και ο Μ. Αλέξανδρος από την μεριά του πατέρα του ήταν Ηρακλείδης καταγόμενος από τον Κάρανο...
Μέσα στην "καρδιά" του Ισλάμ υπάρχουν ακόμα και σήμερα άνθρωποι οι οποίοι με άμεσο κίνδυνο ακόμα και της ζωής τους, την ώρα που θρησκεύονται διαβάζουν κείμενα του Αισώπου, του Αριστοτέλη, και δεν ονομάζουν τον Πλάτωνα απλά Πλάτων αλλά με την προσωνυμία:'ο μεγάλος δάσκαλος μας, Πλάτων' και δεν διστάζουν να δώσουν στον θρησκευτικό χώρο την ονομασία με το ελληνικότατο όνομα Αφλατον(δηλ.Πλάτων)/τεκέ!


Πέτα, με τον Πλάτωνα στην σφαίρα του εμπειρικού, στο αρχικό καλό, στην αρχική
τελειότητα, στην αρχική δικαιοσύνη, ή βάδισε το λαβυρινθώδη δρόμο που ακολουθούν
οι οπαδοί του, και αφήνοντας το κάλεσμα της λογικής, μιμήσου τον Θεό. Σαν τους
ανατολίτες ιερείς που κάνουν κύκλους μέχρι να ζαλιστούν. Και στριφογυρνούν τα
κεφάλια για να μιμηθούν τον Ήλιο. Δίδαξε την αιώνια Σοφία πώς να κυβερνά- και
στρέψου μέσα στον εαυτό σου, και γίνε χαζός!
 Alexander Pope, Δοκίμιο για τον Άνθρωπο.
Αναμφισβήτητα μέσα στο μυστικό Ισλάμ οι διανοούμενοι έχουν μελετήσει και
εκτιμούν τον Πλάτωνα, τον Πλωτίνο, τον Αριστοτέλη, Αίσωπο και τον Σωκράτη και
μάλιστα ...χωρίς να τους αφορίζουν!
Δεν πέρασε απαρατήρητο από την προσοχή
μας το γεγονός, ότι οι Πέρσες μέρι σήμερα εξακολουθούν όσο απαγορευμένο και αν
είναι να τιμούν τον αρχαίο τους προφήτη, Ζαρατούστρα!


Εκτός τούτου οι ναοί της Εστίας (ιερή φλόγα) δεν έπαψαν να λειτουργούν εδώ και χιλιάδες χρόνια! Καμία θρησκευτική δικτατορία μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να εξαλείψει τις αρχαιότατες αυτές συνήθειες των κατοίκων της περιοχής του Ιράν... Φυσικά προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι πολλοί Πέρσες ενδύονται τον μανδύα των Σούφι για να μπορούν να επιζήσουν μαζί με την αρχαία σοφία. Σε αφήνει άναυδο το εξής ποίημα των Σούφι για τον Πλάτωνα:

Ο Πλάτωνας, ο εκλεκτός ασκητής και σοφός, ανήκε σε εκείνο το αρχαίο κοπάδι των
'προβάτων' Είναι ένα 'πρόβατο' με ρούχα ανθρώπου, η ψυχή του Σούφι προσκυνάει
την εξουσία του...
Igbal, Mυστικά του Εαυτού.
Νίκος Σάμιος


 

Copyright © 2011. Όλυμπος Εφημερίδα - All Rights Reserved